James Worthy. Beeld Agata Nowicka

‘Ik zag op Facebook dat ze al iemand anders heeft’

Plus James Worthy

Mijn vriend zit aan ons tafeltje in onze favoriete kroeg. De vrouw achter de bar is bierglazen schoon aan het borstelen. Ze heet me welkom met een knipoog.

“Hoe is het met je?” vraag ik.

“Het zat eraan te komen, dat weet je.”

“Ja, zij wilde samenwonen en jij wilde dat niet.”

“Zij wilde vooruit en ik was helemaal tevreden op de plek waar we stonden. Wat is dat toch met mensen dat ze altijd de volgende stap willen zetten?”

“Ik vind het mooi dat jij niet zo bent. Dat je een piraat bent.”

“Een piraat?”

“Jij bent een piraat met een schatkaart. Je gaat aan land en zoekt naar de rots die op de schedel van een gorilla lijkt. Als je die rots gevonden hebt, kijk je nog een keer op de schatkaart. Je moet twintig grote stappen naar het oosten zetten. Je zet die passen en begint te graven. Misschien ligt er twee passen verderop een grotere schat op je te wachten, maar je bent tevreden met deze schat. Zo zijn piraten. De volgende stap is niet belangrijk. Piraten zetten nooit een stap te veel.”

“Ja, dan ben ik een piraat. Kijk, ik wilde echt wel mijn leven met haar delen, maar niet een huis. Dat kan ik niet. Ik wil mijn nagels overal kunnen knippen. En dit klinkt misschien als een kleinigheidje, maar ik heb geen zin in compromissen. Ik wil niet dat onze relatie met behulp van compromissen aan elkaar hangt. Als jij dat niet doet, beloof ik dat ik dat ook niet meer doe. Dat is geen liefde, dat is een soort opvoeden. Zij was mijn koningin, weet je wel, maar in een koninkrijk kunnen toch meerdere paleizen staan? Waarom wonen mensen eigenlijk samen?”

“Ik kan nu een heel romantisch verhaal op gaan hangen, maar het heeft ongetwijfeld met financiën te maken. Met die grotere schat waar we het net over ­hadden.”

“Ik zag vanmiddag op Facebook dat ze al iemand anders heeft.”

“Heb jij al iemand anders?” vraag ik.

“Nee, natuurlijk niet. Op een autokerkhof moet je niet naar een vluchtwagen willen zoeken.”

“Maar je begrijpt haar wel, toch?”

“Of course, we worden allemaal een dagje ouder. Ze wil nu gewoon iemand die hetzelfde wil. Ze wil geen vakantieliefde, maar een medereiziger. Ze wil een eindbestemming met iemand delen. En ik heb er alles aan gedaan om haar te behouden, hoor. Geloof mij. Ik heb een brief geschreven en deze in een lege fles gestopt. Ik heb flessenpost voor haar deur neergezet.”

“Dat is prachtig. Want flessenpost is precies wat liefde is. Je stopt alles in een fles en je hoopt dat het aankomt.”

“De zee is een meedogenloze plek, man. Ik ga haar missen,” zegt hij. Er glijden wat tranen uit zijn ogen. Ik tik met een wijsvinger op zijn wangen.

“Wat doe je?” vraagt hij.

“Ik teken smileys op je tranen.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden