null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik zag geen teken van levendigheid in de woning

PlusMaarten Moll

In de vensterbanken van de stad is veel te ontdekken.

Wat de mens allemaal niet bij het raam legt en zet. Heel veel beeldjes. Lampen. Planten. Maar ook zag ik papieren zakdoekjes (gebruikt), muntstukken, staats­loterijloten, een dolk (die al snel weer was verdwenen), bankafschriften, dvd’s (er is iemand Heimat aan het ­kijken), kandelaars, en breiwerken.

En kattenkussens. Heel veel kattenkussens. (Dit weekeinde keken een grijze kat en Bep elkaar bijna een minuut bewegingloos aan. Een stare-off waar boksers nog een puntje aan kunnen zuigen.)

Sociologisch zijn vensterbanken ook interessant.

In een van de vensterbanken op de vaste hondenroute ligt al weken het boek Duin, van Frank Herbert.

Op het boek ligt een bril met dik, zwart montuur.

In het boek een boekenlegger.

Naast het boek staat een doos tissues.

Duin. Ik heb het ooit geprobeerd met sciencefiction. Het werd niets. Ook niet met bewegend beeld. Star Wars: de kabouters tegen de stofzuigers. Wat een flauwekul. Ook niet met fantasy trouwens. Na een hopeloze poging om in In de ban van de ring door te dringen (kabouters tegen veel lelijkere kabouters), had ik het daar ook snel mee gezien.

Duin, de film met Sting, heb ik niet gezien. (Later dit jaar moet er een nieuwe verfilming in de bioscopen gaan draaien, met Javier Bardem en Josh Brolin, die met z’n tweeën zo fantastisch waren in No Country for Old Men. Zo goed zal het niet worden, vrees ik.)

Maar deze Duin in de vensterbank intrigeerde.

Als het om het etaleren van belezenheid ging, had er nu toch zo zoetjesaan wel een ander boek in de vensterbank moeten liggen, toch? Maar Duin had het goed daar, met uitzicht op straat.

Na verloop van tijd wist ik waarom het boek me bezighield. De boekenlegger was al die tijd niet van plek veranderd (ergens op een derde).

Ook de bril, in mijn waarneming, veranderde maar niet van positie. En was er nu wel of geen tissue uit het pak genomen? (Ik mag niet bij de recherche.)

Ik zag ook verder geen teken van levendigheid in de woning. Geen kat ook. Waren de bewoners op vakantie? Had de lezer het opgegeven met Duin? Is het alleen maar een leesbril? Is die doos tissues een schreeuw om aandacht?

Moest ik, dacht ik eergisteren, nu iets ondernemen? Om niet over een tijd in de krant te lezen dat de bewoners al maanden dood op bed lagen?

Een dag later meende ik te zien dat de bril iets anders op het boek lag.

Het kan zijn omdat ik het heel graag wílde zien.

Misschien toch even aanbellen deze week.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden