Beeld Sjoukje Bierma

Ik zag eruit als een man die verkleed ging als regenpak

PlusMaarten Moll

‘GOD twijfelde lang over corona-app,’ zag ik in de ­gauwigheid op Teletekst.

En toen ik las over minister Corona Schouten, moest ik echt even naar buiten. (Waar helaas geen oude, mooie Toyota Corona 1,8 GL voor de deur stond.)

Het regende licht. Ik keek naar de hemel en liet het water over mijn gezicht vloeien.

Ik had mijn nieuwe regenjas aangetrokken. Een van het huismerk van American Today, zo’n jas waarin half Amsterdam rondloopt.

Mijn eerste echte regenjas.

Tot het moment dat ik die regenjas kocht, ging ik rond in ‘het carnavalspak’. Een zeer groot zwart regenpak van de Hema. Totaal niet flatteus. De jas een zak die om je heen fladderde. Als er maar een beetje wind stond, moest ik de touwtjes waarmee je de capuchon dichtsnoert tussen mijn tanden houden.

Ik zag eruit als een man die verkleed ging als regenpak.

Het kon me niets schelen. Ik bleef rondfietsen in dat pak van het allerzwaarste, niet-ademende plastic. (Volgens mij worden die pakken gerecycled en keren ze terug als die zwarte korrels die bij sportclubs op de kunstgrasvelden zijn uitgestrooid.)

Er bestaan ook hele mooie ademende regenpakken, zei iemand eens tegen me. In allerlei kleuren. Alsof hij het over iets uit een sekswinkel had. Ik tikte een paar keer met mijn wijsvinger op mijn voorhoofd.

Tot ik een keer in alleen die jas van dat regenpak over de Oosterringdijk liep toen ik de hond uitliet.

Misprijzende blikken. Hoofdschudden.

Het was me al opgevallen hoe weinig onverzorgd mensen daar hun hond uitlaten. Geen slonzen op de dijk. (Wat is er nu heerlijker dan ongewassen in je trainingsbroek en op je klompen je hond uitlaten?) Iedereen is altijd keurig gekleed. Alsof ze niet hun hond uitlaten, maar zichzelf, en de dijk een promenade is. Ook in de regen. En ze hun mooiste regenmantels showen.

Ja, dan gaat flaneren in een grote, vormeloze regenjas met lelijke reflecterende strepen wat moeilijk.

Ik vond het ook wel wat hebben om in die flodderjas rond te lopen. Maar toen mijn carnavalsjas scheurde (tot ziens op de velden van WV-HEDW), heb ik mijn tegendraadse ik even opzijgezet en me een nieuwe regenjas aangeschaft. (Mijn winterjas van Samsøe & Samsøe is wel mooi, maar niet waterdicht.)

Dus loop ik de laatste tijd beter gekleed over de dijk. Als het regent. En als ik de hond uitlaat.

Ik keek nog eens op mijn telefoon. ‘GGD twijfelde lang over corona-app,’ stond er. Ja, en die minister…

Ik lachte van opluchting, en liet de telefoon in een zak van mijn nieuwe regenjas verdwijnen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden