Beeld Sjoukje Bierma

Ik zag een foto van hem en schrok

PlusMaarten Moll

Als iemand is overleden, is diegene nog niet dood.

Dan komen de herinneringen.

Hoe we kikkers vingen in de vijver voor het huis. Hoe we aten aan het zwembad. Dan weet die zelfverzekerde, vrolijke man nog niet dat hij is gestorven.

Het bericht van zijn dood bereikte me zondag.

Michael Gramberg.

Met zijn Poolse vrouw Maria woonde hij in een prachtig huis op een heuvel in de kleine gemeente Labastide-Castel-Amouroux (Lot-et-Garonne). Op hun land, Lusignan genaamd, huurden we jaren geleden vier zomers het huisje met de blauwe luiken.

Een paradijs, voor we na een week uitgerust met de meisjes verder trokken naar een camping.

Michael en Maria. Documentairemakers die genoten van hun late leven in het zuiden van Frankrijk.

Als ik ’s ochtends voor het huisje aan het lezen was, zag ik Michaels hoofd steeds heen en weer gaan in het zwembad en gaf Maria de bloemen water. Later kwam Michael dan met de honden Caesar en Coco voorbij voor een wandeling door het bos achter ‘ons huisje’. (De meiden die steeds hun katten Felix, Loulou en Captain Hook aanhaalden.)

En als we samen aten, op de dag van aankomst en de avond voor vertrek, verhalen over Poolse adel en de oorlog. Michael die het hoogste woord had en Maria die hem af en toe liefdevol maar heel raak corrigeerde. Waarop Michael vol genegenheid de veelgehoorde kreet “Ach, Mariááá!” slaakte. (Die we meenamen naar Amsterdam om bij elke schermutseling te imiteren.)

Kanker.

Ihr werdet Michael nicht wieder erkennen,’ schreef Maria in juli. (We hielden contact, ook na de scheiding.) ‘Einen Mann, den man das Lebenlang geliebt hat, leiden zu sehen ist nicht einfach.

Ik zag een foto van hem en schrok. De rijzige gestalte was al deels opgeslurpt door het Beest.

Ook herinneringen aan de markt in het nabijgelegen Casteljaloux, waar we een mooi aangeklede Maria dan tegenkwamen, en we taartjes kochten, en wijn bij de man uit St. Sernin. Het rondstruinen bij Brocante de La Tour. De uitstapjes naar Bordeaux en Agen.

Herinneringen waarin Michael niet voorkomt.

Vertel eens over je mooiste herinnering aan hem.

Zo werkt dat niet. Vier keer een week heb ik hem meegemaakt. Ik kende hem nauwelijks.

Toch raakt zijn overlijden me meer dan ik dacht. Hij hoort bij me, omdat hij bij een deel van mijn leven hoort. Een deel dat toen nog heel was.

De mooiste herinnering?

Ik maakte eens een wandeling met hem en de honden door het bos. We zeiden niet zoveel. We praatten wat over journalistiek, maar niet heel diep. We waren twee mannen die door het toeval – “Hé, dit is een leuk huisje, kijk die blauwe luiken! Doen?”– even tegen elkaar hebben aangeschurkt.

Er war so tapfer. Mein Herz ist gebrochen.’

Ach, Maria...

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden