Column

Ik word rustig van het deleten van foto's

James Worthy Beeld Agata Nowicka

"Ik moet daar echt even naar binnen gaan," zeg ik tegen mijn vrouw, die naast de draaimolen staat. Onze zoon zit in de groene ufo die op en neer gaat. Dit is zijn derde keer.

De zon schijnt in Gent. Een toerist naast me maakt ­foto's die hij morgen, als hij in het vliegtuig naar huis zit, weer van zijn telefoon delete. Zo ga ik ook met mijn gemaakte telefoonfoto's om.

Ik maak ze om ze te bewaren en om daarna nooit meer te bekijken of ik maak ze om ze de volgende dag te deleten. Van het deleten van foto's word ik rustig. Je vangt iets op beeld en dan laat je het weer vrij. Je trekt het haakje uit zijn lip en gooit hem weer terug in het kabbelende niets.

In de kerk naast de draaimolen is vandaag een boekenmarkt. Vroeger was ik bang voor kerken. Ik begreep de stilte niet, sprak het nog niet vloeiend. Maar vandaag de dag ben ik dol op kerken. Als ik een kerk zie, moet ik naar binnen gaan. En niet omdat ik in God ­geloof of zo, nee, ik geloof enkel in de stilte.

In de kerk ruikt het naar boeken. Bijzondere boeken. Boeken die nog één keer gelezen willen worden voordat ze uit elkaar vallen. Ik ruik de eerste drukken die van een tweede leven dromen. Af en toe pak ik er eentje van een tafel. Ik sla ze open. Bladzijdes krokanter dan paprikachips.

Op de volgende tafel zie ik een C.B. Vaandrager liggen. Rode kaft, zwarte letters. De Hef. Die heb ik thuis al, maar ik wil hem best nog een keer. Op de binnenkant van de kaft staat: 'Fijne veertigste verjaardag. Kus, ­Nadia." Kus, Nadia. Door die boodschap te lezen, blaas ik de kus van Nadia nieuw leven in. Haar kus vliegt door de kerk en scheert rakelings langs alle heiligen.

Ik geef tien euro aan de langharige Belg die achter de tafel staat en stop Vaandrager veilig in de plastic Zara-tas die van mijn vrouw is, maar die ik met alle liefde voor haar draag.

"Hoeveel boeken liggen hier in de kerk, denk je?" vraag ik aan de man.

"Zo'n twaalfduizend?"

"Al die arme boeken. In feite willen ze alleen maar aangeraakt worden. Weet je wat mij mooi lijkt, meneer? Dat als een boek heel lang niet aangeraakt wordt, dat de letters dan van het papier verdwijnen."

"Er bestaat vast een chemisch proces dat daarvoor kan zorgen. Dat als een boek tien jaar geen mensenhuid heeft gevoeld, het verhaal zichzelf oplost. Een roman zou naar mijn ­mening ook euthanasie moeten kunnen plegen."

De man haalt zijn schouders op, loopt weg en legt een ander boek op de plek waar Vaandrager net nog lag. Henry Miller. Zwarte Lente.

Op het titelblad van Miller staat ook een persoonlijke boodschap. 'Ik weet niet meer of ik nog van je houd. Laat me even een paar dagen met rust. Lees dit boek. Ik bel je vrijdag. Joseph.'

Met een tas vol boeken verlaat ik de kerk. Mijn zoon zit nog steeds in de groene ufo die op en neer gaat. Ik vraag aan mijn vrouw hoe vaak hij al rond is geweest. Ze zegt veertien keer. Naast zijn ufo staat een paard. Het is een wit paard met gouden manen. Er zit iemand op. Ze lacht. Het is de kus van Nadia.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden