Femke van der Laan.Beeld Agata Nowicka

Ik wilde zo iemand zijn die aan iemand denkt en kaartjes stuurt

PlusFemke van der Laan

Ik geef het rek met ansichtkaarten een zetje. Het is de laatste. Ik heb al zes carrousels met kaartjes bekeken.

In mijn rechterhand heb ik een flinke stapel verzameld. Vanmorgen was er zomaar het voornemen om attenter te worden, om voortaan kaartjes te sturen. Aan iemand denken, wat regels opschrijven, een postzegel plakken. Ik wilde zo iemand zijn.

In het laatste rek staan alleen maar ansichtkaarten met bloemen. In kleur, vierkant, met een envelop. Ik pak er een met roze hortensia’s. Dan geef ik het rek weer een zetje.

Naast me, bij de tijdschriften, staat een vrouw. Al sinds carrousel nummer twee. Haar tas staat tussen haar voeten op de grond. In haar handen heeft ze een tijdschrift. Eentje die glimt. Ze leest de horoscoop. Ik probeer te zien waar ze haar vinger houdt, bij welk ­sterrenbeeld, maar de letters zijn te klein en de teke­ningetjes onduidelijk. Dan kijkt ze me aan. Ze draait de bladzijde met de horoscoop even naar me toe. “Wil je ook?”

Bovenaan de pagina staat juli.

“Hij is oud.”

“Nee, nee, dat is juist goed. Dan kun je zien dat het klopt wat ze schrijven. Dat het echt gebeurt. Wat ben jij?”

“Maagd.”

“Maagd…” De vrouw zoekt mijn sterrenbeeld. Als ze het gevonden heeft, begint ze te lezen. In zichzelf. Haar hoofd gaat zachtjes op en neer.

“De tweede helft van de maand ben je wat meer in ­jezelf gekeerd.” De vrouw kijkt over haar bril heen. “Is dat zo? Ben je wat meer in jezelf gekeerd?”

Ik houd de stapel ansichtkaarten in de lucht. “Ik was juist van plan om attenter te worden. Om kaartjes te ­sturen.”

“Dat gaat niet nu.” De vrouw laat het tijdschrift zakken. “Nu ben je in jezelf gekeerd. Echt, deze is goed, hoor. Elke maand klopt ie.”

Ik geef het rek nog een zetje. Daar zijn de hortensia’s weer. Ik zet de ansichtkaart met de roze bloemen terug. Ik wil opeens niet meer zo iemand zijn. Iemand die kaartjes stuurt. Ik ga voor carrousel vijf staan. Die met de kaartjes zonder envelop. Ik kijk naar de bovenste kaart van de stapel. Een gezicht, met ogen in de vorm van huisjes. Ik zet alles terug. De volgende kaarten ­komen uit rekken vier en drie. De laatste twee komen uit de eerste carrousel. Vlak bij de uitgang. Ik voel me opgelucht. Ik ben liever zo iemand die in oude ­horoscopen gelooft.

“Je had ze ook voor augustus kunnen kopen.”

“Ik denk dat ik toch liever bel.”

“In augustus.”

Ik knik.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden