Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik wilde heel graag Poetin uitschakelen. Maar ja, dan kwam er weer een andere Poetin

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

En toen verscheen God. Hij raakte mij even aan en zei: “Vanaf heden krijgt gij de absolute politieke macht. Gij moogt doen wat gij wilt. Maar voor alles wat gij graag doet, moet gij iets laten wat u even graag doet.”

Ik knikte, we dronken nog een koffie en toen was ik weer alleen.

Wat wilde ik nou het allerliefste doen? Ik wilde heel graag Poetin uitschakelen. Maar ja, dan kwam er weer een andere Poetin. En welk onrecht dat ik wilde laten verdwijnen moest dan blijven bestaan?

Daar kwam mijn vriend Maarten het café binnen en ik vertelde hem wat God mij zojuist had gegeven.

“God wil je dat je ruilt. Van ruilen komt huilen.”

“Maar het is een unieke kans.”

“Stel je zegt: ik wil dat alle politieke leiders naar me luisteren, wat lever je dan in? Wat staat daar tegenover dat even groot is?”

We kwamen er niet uit.

We besloten een wandelingetje te maken met een sigaartje erbij. Daar was Ibrahim. Omdat ik geen zin had in gelazer vertelde ik hem over de ruil die Allah mij had voorgesteld.

“Mooi, neem de politieke beslissing dat mijn geloof het ware geloof in de wereld zal zijn en lever daarvoor je leven in. Allah zal blij zijn.”

“Dat vind ik een slechte ruil. En of ik wel of niet doorleef, is geen politieke beslissing.”

Ibrahim haalde zijn schouders op en liep verder.

Maarten zei: “Alles wat het leven waard maakt om te leven, wordt niet bepaald door een politieke beslissing.”

“Ik kan toch mijn politieke macht gebruiken om overal democratie te willen?”

“Maar wat lever je dan in wat je even graag wilt? God heeft je opgezadeld met een onmogelijke opdracht,” zei Maarten.

“Zonde om weg te gooien. Ik kan het toch gebruiken voor iets kleins?”

We waren bij de Prinsengracht aangekomen en doken het water in.

“Het gaat slecht in de wereld, ik heb macht, maar ik weet niet wat ik ermee moet doen. Ik kan niks verzinnen om te ruilen.”

We stapten uit het water en maakten een lange wandeling naar Durgerdam.

Daar zagen we opeens de tante van God. We legden haar ons probleem voor.

“Als een geschenk van Hem een straf wordt, is het geen geschenk,” zei tante.

Ze ontnam mij de macht en ik was opgelucht.

“Hoe vond je het dat je absolute politieke macht had?” vroeg tante.

“Hopeloos.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden