Plus Column

Ik wil zien hoe je het ontembare probeert te temmen

James Worthy Beeld Agata Nowicka

In een Vlaamse krant kijk ik naar elf foto's die op een stierentemwedstrijd in El Paso, Texas zijn genomen. Stierentemmen. Wij Hollanders zouden het naar alle waarschijnlijkheid een rodeo-event hebben genoemd, maar stierentemmen klinkt veel mooier.

Je kunt de hopeloosheid horen als je het zegt. En de zelfoverschatting van de mens. Alsof een mens een stier kan temmen. En toch proberen we het. We klimmen op een klomp woedend vlees en denken dat we kunnen blijven zitten.

Als marsmannetjes mij ontvoeren en aan mij vragen of ik de mens in één zin kan omschrijven, dan zal ik aan de stierentemmers denken.

"Mensen proberen altijd dingen te doen die eigenlijk niet kunnen."

"Dat zijn twee zinnen."

"Waar heeft u het over?"

"Op Mars zijn dat twee zinnen."

"Ik ben nog nooit op Mars geweest."

"Aha! Dus niet álle mensen proberen altijd dingen te doen die eigenlijk niet kunnen?"

"Op aarde ben ik schrijver van beroep en op papier kan alles. Schrijven is het verbannen van proberen."

"Mens, beschrijf nu eens in één woord hoe het is om een mensenleven te leven."

"Onpraktisch. Begrijpen jullie dat?"

"Niet zo neerbuigend doen, mens, wij hebben lasers en lasers hebben het tot nu toe steevast van hoogmoedigheid gewonnen."

"Het is gewoon onbegrijpelijk. We krijgen zo veel tijd. Er zijn meer morgens dan dat er gisterens zijn. En dat is ook het probleem. Hebben jullie wifi? Ik wil iets laten zien."

"Ja, we hebben wifi op Mars. Het wachtwoord is KimBasinger1953."

"Zien jullie deze foto's? Als jullie de mens willen begrijpen, moeten jullie gewoon naar deze fotoserie kijken."

"Waarom zit die man op een stier?"

"Dat is wat een mens doet. We proberen het ontem­bare te temmen. Die stier staat symbool voor alles wat we proberen te temmen. De tijd, ons hart, de fantasieën die we hebben, het kwaad."

"Als ik het goed begrijp, probeert de mens dus juist dat te temmen wat de mens een mens maakt. Dat is best verdrietig. Ik wilde de mensheid vernietigen, maar daar zijn jullie zelf al mee bezig. Het spijt me. Ik zal je morgenochtend terug naar aarde schieten."

"Bedankt, maar wat gaan we vanavond doen dan?"

"Mijn mannen hebben zojuist een stier van jouw planeet gedownload. Ik wil zien hoe je dat doet. Hoe je het ontembare probeert te temmen. Zou je dat willen doen? Ik wil zien hoe jij als mens over je eigen nietigheid heen kunt kijken."

"Daar heb ik echt geen stier voor nodig, meneer."

"Ga op dat beest zitten, mens!"

De stier is net zo groot als een bushokje. Het bushokje op een eindhalte. Ik ga op de stier zitten. In mijn kuiten kan ik de harten van alle cowboys horen kloppen die het beest gedurende zijn leven heeft gedood. De stier begint te springen en te steigeren.

Ik voel me als een strontvlieg op de rug van de aarde. En ik mag pas afstappen als onze planeet niet meer draait. De marsmannetjes kijken toe. Ze hebben nog nooit zoiets doms gezien.

Een man op de rug van een sterrenbeeld. Ze kijken naar de onnavolgbare zelfoverschatting van een derderangs wezen. Ze zien wat een mens is. De marsmannetjes hebben nog nooit zoiets moois gezien.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden