null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik wil niet luguber overkomen, maar waterlijken hebben mijn interesse

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Fraaie zinnen in de krant deze week: ‘Het onderbuikgevoel van de man bleek te kloppen; in het pakket zat de romp van een man. Het was voor de politie al snel duidelijk dat de man door een misdrijf om het leven was gekomen.’

Ik kan lang naar zo’n laatste zin kijken.

Vledder: “Dat ziet er niet best uit.”

De Cock: “Moord, wat ik je brom.”

Ik denk dat het een beetje ongelukkig is opgeschreven, anders moeten we toch ernstig twijfelen aan het niveau van het huidige politieapparaat.

Een paar dagen geleden werd bekendgemaakt dat de identiteit van de eigenaar van de romp is vastgesteld, negen jaar nadat een voorbijganger een ‘groot, blauw plastic pakket’ had zien drijven in het IJ.

Het blijkt om een vermogende Russische zakenman te gaan.

Hoe, wat, waarom?

Alles schreeuwt om een niet weg te leggen thriller, een Netflixserie.

Ik wil niet luguber overkomen, maar als ik langs water loop of fiets, kijk ik altijd of ik niet iets verdachts zie drijven. Het is niet mijn wens ooit een lijk te ontdekken, maar waterlijken hebben wel altijd mijn interesse. Ik ben een paar keer gaan kijken op de plek waar ze uit het water zijn gehaald.

En als de hond gaat blaffen aan de waterkant ga ik altijd meteen kijken.

Een keer zag ik een oud matras aan voor een mogelijk lichaam. En in de schemer deed een stuk zwart plastic ook het ergste vermoeden.

Een koffer heb ik nog nooit in het water zien drijven.

Rotsvast namelijk zit in mijn denken dat een romp altijd in een koffer wordt gestopt.

Wel luguber: ik tikte ‘romp in koffer’ in op Google en kreeg als eerste hit: ‘romp in koffer kopen’. Met een stel foto’s met daarvoor te gebruiken koffers.

Ik herinnerde me dat een paar jaar geleden op de Zuider IJdijk een koffer met romp was gevonden. Het bleek om het lichaamsdeel van een kapster uit Soest te gaan.

Blijkbaar is het IJ een goede plek om rompen te vinden.

De romp bleef nog een tijd in mijn gedachten.

Ik had toch ooit…

Ja, er bestaat een thriller met de titel De romp, in 1994 verschenen, van de Turks-Duitse auteur Akif Pirinçci. Ooit gelezen, maar ik weet er weinig meer van. Alleen dat de romp (met hoofd) leefde. En dat de romp moorden beraamde. De omgekeerde wereld.

Vledder: “Een romp die moorden pleegt?”

De Cock: “Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers, jongen.”

(Overigens worden De Cock en Vledder in De Cock en de levende dode, uit 2019, met een waterlijk geconfronteerd, en blijkt het ook nog eens om een Rus te gaan, maar wel compleet met armen en benen.)

Een goede zin in het krantenstuk over de romp: ‘Zijn hoofd en ledematen zijn nooit gevonden.’

Een zin die je gedachten op avontuur stuurt.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden