James Worthy Beeld Agata Nowicka

‘Ik wil niet dat je het koud hebt’

Plus James Worthy

Het is de eerste koude nacht van het jaar. Ze liggen samen in een portiekje in de Rivierenbuurt. Toen ze elkaar leerden kennen, had zij nog een huis. Wat muren, een plafond en een bed.

“Heb je het heel koud?” vraagt hij.

“Het gaat wel.”

“Maar je bent aan het bibberen.”

“Ik ben oké.”

“Ik wil niet dat je het koud hebt. Wil je mijn muts ­hebben?”

“Maar dan heb jij geen muts meer. Dan bijt de koude wind in je oren.”

“De wind mag bijten, zolang hij maar niet kauwt en doorslikt. Ik kan je ook opwarmen met verhalen. Doe je ogen dicht. Voel je dat? We liggen in een hangmat boven een vulkaan. Hoor je de lava klotsen?”

“Ik hoor het, maar hoe komen we weer uit die hangmat?” vraagt ze.

“Oké, we liggen op een prachtig strand. Ben je weleens op Sardinië geweest?”

“Nog niet.”

“Ik neem je wel een keer mee.”

De vrouw staat op en gaat naast een voordeur zitten. Ze duwt de brievenbus open en legt een oor tegen de brievenbus aan.

“Wat hoor je?” vraagt hij.

“Op de derde verdieping is een baby aan het huilen. Ik word rustig van huilende baby’s.”

“Wil je een baby? We kunnen straks een baby maken.”

“Maar we hebben geen huis.”

“Dat weet die baby niet. De stad heeft alles wat we nodig hebben. De motorkap van een auto is een commode, een bushalte is een kinderkamer en de sterren zijn de mobiel die we boven het wiegje hangen.”

“Ik wil wel een baby van je, maar niet vandaag.”

“Misschien morgen?”

“Misschien morgen, maar niet vandaag.”

“Helemaal prima. Alles op zijn tijd. Ik vind het fijn om met je te praten. Je stem houdt me warm. Elke zin die je zegt, is een thermoskan.”

“Dat is lief. Maar ik ben moe, zou je nog een verhaal over warmte willen vertellen? Een extra lange?” vraagt ze. Daarna kruipt ze helemaal in haar slaapzak als een bange heremietkreeft.

Hij denkt na over een verhaal. En hij denkt na over hoe hij wil klinken. Zijn vader had vroeger een platenspeler en heel veel platen van filosoof Alan Watts. Zo wil hij klinken. Wereldwijs, en toch hoopvol. Zweverig en warm. Hij weet nog dat meneer Watts over een bolletje wol sprak. Over hoe fantastisch hij het vond dat een bolletje wol in een trui kon veranderen. De filosoof gaf nooit echt antwoorden, maar zijn stem liet je de vragen vergeten.

“Een extra lang verhaal over warmte? Oké, dat kan ik. Er was eens een man. Gewoon een man. Hij wilde dat zijn vrouw het altijd warm zou hebben. Dus monteerde hij een trekhaak op de zon en kocht een caravan.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden