Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Ik wil niet alleen denken aan het zware van jou

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Dacht je dat je gek was geworden?

Hoi, mam.

Dag kind. Nou? Dacht je dat?

Soms.

Ik heb je wel zien liggen. In je eentje. Als de kinderen naar school waren en je man uit racefietsen. Je had iedereen uitgezwaaid met je vrolijke snuit. “Dag! Fijne dag!” Toen deed je de deur dicht en slofte de kamer in. Om opgekruld weg te kruipen. Wachtend op de slaap.

Ik wilde alleen maar slapen.

Dat weet ik.

Jij weet dat. In elk interview is me gevraagd: “Ben je bang dat je op je moeder lijkt?” Ik wilde je nooit afvallen. Riep hoe leuk je was en dat ik daar dolgraag op lijk. “Maar depressies ken ik gelukkig niet,” zei ik erbij. “Ik begrijp depressies alleen doordat ik er zo vaak naast heb gezeten.” En nu? Nu zat ik er niet naast. Nu zat ik erin. En ik was doodsbang dat ik op je leek.

Ik heb je zien liggen. Angstig en benauwd.

Sterker, je was erbij. Je bent vijf jaar dood. Toch lag je boven op me. Je woog vijftig kilo, maar voelde olifantenzwaar. Het was jouw zwaarte die op me drukte.

Sorry.

Ik wil niet alleen denken aan het zware van jou.

We hebben ook gelachen.

Tork. Tork. Tork. Weet je nog? We zaten bij de crisisdienst. Je depressie was zo erg dat je psychotisch werd.

Dat waren rare momenten. Dan zag ik overal muizen lopen.

Dronken we koffie, sprong je opeens op. “Weg! Weg!” wapperend richting imaginair beest. In die wachtkamer was je ook ver heen. Je zat naast me, almaar friemelend in je tasje. Opeens zag je een doos tissues van het merk Tork. Jij ontwaarde daar een verborgen boodschap in. “Tork. Tork Tork. Ik ben een Tork, een slecht persoon, een Tork,” murmelde je. Op een gegeven moment kreeg ik daar zo de zenuwen van dat ik die tissues achter de bank smeet. “Weg is de Tork, mam!” Met een enorme boog zeilde de doos door de lucht. Net op het moment dat de psychiater binnenkwam.

Hahaha, ze hadden jou wel kunnen opnemen.

Ik mis je. Lekkere Tork van me.

Ik ben er nog. Ik zit in jou. Soms vrees ik dat dat meer is dan je wilt.

Niemand had me deze maanden zo begrepen als jij.

Zal ik nog even bij je liggen? Daarna vertrek ik. Echt. Het gaat beter. Je hebt me niet meer nodig. Maar nu vlei ik me nog een momentje tegen je aan. Olifantenzwaar.

Zwaar en licht tegelijk. Dat ben jij mam. En ik ook. Ben ik toch nog een beetje jou.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden