James Worthy. Beeld Agata Nowicka

Ik wil in elk geval proberen te deugen

Plus James Worthy

Het is veel te warm om te graven, maar mijn zoon zegt dat de verdedigingsmuur van ons zandkasteel nog ­beter kan. Ik zeg dat het bouwwerk van ons is, maar het modderslot is volledig van hem. Ik heb niets te zeggen. Hij is Cersei en ik ben The Mountain.

Hij drukt schelpjes in het dak van een van de acht ­torens en ik graaf met een rode schep een gat in de ­wereld. Het gat is zo diep dat ik de doden kan horen roddelen. Er komt een man naast het gat staan. Op zijn zwembroek staan monstertrucks afgebeeld. Hij kauwt op een ijsstokje zoals cowboys op grassprieten kauwen.

“Zou je wat rustiger aan kunnen doen?” vraagt de man. Hij heeft de stem van iemand die in een dorp woont.

“Waar heb je het over?”

“Mijn zoon wees net naar jou en toen vroeg ie aan mij of ik ook met hem wilde gaan bouwen. Dat is jouw schuld. Jij loopt je hier ontzettend uit te sloven.”

“Waarom ben je niet met hem aan het bouwen dan? Er is genoeg zand.”

“Omdat ik niet zoals jij ben. Ik heb daar helemaal geen zin in. Ik wil gewoon lekker bruin worden en dure Mexicaanse biertjes drinken. Ik voel me sexy als ik lekker bruin ben. Dan kan ik morgen een wit overhemd aan naar werk. Er werkt een nieuw meisje bij ons. Ze is gestopt met haar studie. Ik wil haar mee uit vragen.”

“Hoe heet ze?”

“Agnes.”

“Dat is een prima naam.”

“Ik heb jouw goedkeuring niet nodig. Ik kom gewoon even aan je vragen of je niet de hele tijd de goede vader uit wil hangen. Er zijn hier meer vaders, ja. We komen naar het strand voor onze rust.”

“Wie zegt dat ik een goede vader ben?”

“Ik zeg dat. Je hebt een baard en je schenkt aandacht aan je kind. Je bent echt zo’n GroenLinksvader. Zo iemand die wil deugen. Wil je deugen?”

“Ik wil het in elk geval proberen.”

“Mijn zoon is nu boos op me, omdat ik niet met hem wil bouwen.”

“Dan ga je toch lekker met hem bouwen. Het is best leuk hoor.”

“Wat is er leuk aan? Je bent gewoon zand aan het verplaatsen, man. En waarvoor? Over een paar uur maakt de zee alles kapot. Dan is alles weer voor niets geweest.”

“Maar de golven komen toch niet in de buurt van het geheugen van je zoon?”

De man roept zijn zoon alsof de jongen een slecht­horende labrador is. De zoon komt aangerend. Gif­groene kindercrocs, Ajaxpetje en schenen vol bloed­uitstortingen. De man en zijn zoon bouwen in vijftien minuten een eenvoudig modderslot.

“Dit voelt goed toch?” vraag ik, terwijl ik een inloopkast voor een niet-bestaande koningin maak.

“Ach, jawel.”

“Het is toch mooi hoe al dat zand naar je handen luistert? Niets luistert zo goed als zand. En kijk, je zoon lacht.”

“En ik lach ook. Ik heb net een foto van ons kasteel naar Agnes geappt.”

“Vrouwen zijn gek op mannen die deugen.”

“Zeg dat maar tegen de mensen die in de postkamers van gevangenissen werken. Mijn oom zit vast voor een bankoverval, hij krijgt twintig brieven per dag.”

“Maar wat heb jij van Agnes gekregen?”

“Twee hartenoogsmileys en drie vlammen.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden