Plus Babs Gons

Ik wil het, maar wat is het?

Babs Gons Beeld Artur Krynicki

Eerste dag op de middelbare school. Vol verwachting sta ik te wachten totdat zoonlief thuiskomt met verhalen. Onder de enorme rugtas die de straat in komt fietsen, ontdek ik een heel blij gezichtje. Het was heel leuk. En hij heeft een nieuwe… tja, hij weet eigenlijk niet of het een jongen of een meisje was zegt hij.

“Je weet niet of het een jongetje of meisje was,” herhaal ik. “Nee,” zegt hij, “maar hij of zij weet net als ik veel van computers,” vertelt hij enthousiast verder.

“Maar wat was zijn of haar naam dan,” onderbreek ik hem en hij noemt een naam die nogal breed inzetbaar klinkt. Hij vertelt alweer verder terwijl ik nog vol vragen zit. Wat voor kleding had hij of zij aan? Hoe lang was het haar? Stem? Het interesseert hem al niet meer, hij heeft een nieuw mens ontmoet en ze konden het heel goed vinden.

Het is misschien een apart bruggetje, maar ik moest opeens denken aan een voorval in Ikea met mijn broertje. Iets groens trok mijn aandacht, de felle kleur en het feit dat er aanbieding bij stond waren genoeg om het ding vast te pakken. ­Oelala, het was ook nog eens heel zacht! En terwijl ik hardop de vraag stelde ‘wat is het?’ wachtte ik het antwoord niet eens af en mikte het in mijn plastic Ikea-shopper. Dat vond mijn broertje hilarisch. Hoe kun je iets kopen zonder te weten wat het is?

Kort daarna betrapte hij me weer bij de kassa van de supermarkt met een vermoedelijk soort van dienbladachtig iets met een grote oranje kortingssticker. Nee, ik wist niet wat het precies was toen ik besloot dat het mee naar huis moest, maar het lag lekker in de hand, het rook lekker, de kleur gaf rust. Ik ben sindsdien mijn geloofwaardigheid bij mijn broertje kwijt.

Maar gaat het niet vaak zo in het leven? Je neemt iets mee naar huis waarvan de vorm je bevalt, de kleur is aantrekkelijk, het voelt heerlijk aan. Pas als je thuis bent, valt het je op dat geen man is maar een hond. Of niet een vriendin, maar een ­tweede moeder. Of geen designerhoed, maar een pannendeksel. Maar je hebt wel naar je hart en je vingertoppen geluisterd.

Terug naar mijn zoon die een nieuw leuk persoon heeft ontmoet en wie het nauwelijks lijkt te boeien of het een jongen of meisje is. Op het nieuws die avond gaat het om de vraag of ballet ook voor jongens is. “Hou toch op met dat gezeik over jongens en meisjes,” snauwt een sociologe onze huiskamer in. Dat komt goed, denk ik, terwijl ik mijn kind eens flink opschep.

Dit was de laatste column van spokenwordartiest, schrijver en docent Babs Gons op deze plek. Republiek Amsterdam keert na het zomerreces van de gemeenteraad volgende week terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden