Gijs GroentemanBeeld Artur Krynicki

Ik wil geen Jaap van Disselscepticus zijn

PlusGijs Groenteman

Ik heb inmiddels een milde Jaap van Dissel-obsessie. Wat moet ik nou van hem vinden? Tot een paar dagen geleden – in coronatijd is dat een eeuwigheid, je hele wereldbeeld kan dan alweer veranderd zijn – was het bij mij de rigueur om elke vorm van kritisch vermogen uit te schakelen en te vertrouwen op ‘de wetenschap’ en ‘de deskundigen’. Iedere niet-viroloog die een mening had over het corona­virus en de verspreiding ervan, werd door mij keihard neer­gesabeld: “O, meneer is zeker ineens viroloog geworden en heeft er verstand van, in plaats van de deskundigen die ervoor geleerd hebben!”

Maar goed, noodgedwongen denk ik de hele dag na over een virus en de verspreiding ervan, over ‘een totale lockdown’ of ‘mild smoren’, en ongemerkt krijg je dan toch een mening. Ik kan het niet helpen, maar inmiddels begin ik mezelf ook een soort van deskundig te voelen. En aangezien Jaap van Dissel geloof ik degene is die alle viruskennis bij Mark Rutte influistert, begin ik allerlei second thoughts over hem te ontwikkelen.

Die groepsimmuniteit, dat vond ik nou een reuzeaantrekkelijk klinkend idee, door Rutte overtuigend naar voren gebracht. Inmiddels wordt die strategie geloof ik überhaupt niet meer serieus genomen als een effectieve manier om de coronacrisis het hoofd te bieden.

Maar dat was een typisch Van Disseltje. Dit was helemaal Jaap zijn plan. Hoe kan ik hem nu nog serieus nemen?

Ook snap ik nog altijd niet wat ik mijn kinderen toe mag staan. Ze mogen in groepen spelen met vriendjes, werd gezegd, ‘maar gebruik wel uw gezond verstand’. Maar wát is dan gezond verstand?

Het begint mij van de weer­omstuit ook te storen dat Jaap van Dissel heel erg op een aardrijkskundeleraar lijkt. Irrelevant, ik weet het, maar zo werkt mijn geest. Diederik Gommers, baas van de ic’s, vind ik trouwens ook een aardrijkskunde­leraar. En Ab Osterhaus, die graag zwarte overhemden met een zwarte stropdas draagt, en vroeger vaak in gilet werd gesignaleerd, vind ik óók een aardrijkskundeleraar.

Eigenlijk zijn zij gedrieën de sectie aardrijkskunde van een middelbare school. Zo’n sectie waar al jaren een ruzie heerst, omdat een van de drie het niet eens is met de lesmethode die er gebruikt wordt, terwijl de andere twee weigeren een centimeter toe te geven. En elkaar maar doodzwijgen, in de leraren­kamer.

Enfin, werkelijke kennis van de virologie heb ik niet, maar nu de spanning stijgt, slaat de twijfel toe en bekruipen mij zulke gedachtes. Terwijl ik dat liever niet wil, ik wil geen Jaap van Disselscepticus zijn. Ik wil dat hij ons naar het einde van deze crisis leidt. Ik wil mezelf dwingen om Jaap van Dissel honderd procent te vertrouwen. Maar makkelijk is het niet.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden