Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik wil dat de woorden oorlog, kamp, gevangen en eten nog even in het verborgen familiealbum blijven

PlusTheodor Holman

Mijn kleinzoon en ik lopen door de duinen. We passeren een klein weilandje met lammetjes. Ze staan bij het hek. Kleinzoon bekijkt ze. Hij wil ze aaien, maar doet dat niet. Er waait opeens een koude wind uit het noordwesten.

“Wanneer worden die lammetjes gedood, opa?”

“Hoe kom je daarbij?”

“Dat zag ik in een filmpje.”

“O… Nou, ik weet het niet. Vertelden ze dat niet in dat filmpje?”

Hij schudt zijn hoofd.

We lopen verder.

Opeens zegt hij: “In dat filmpje dus is er een schaap, een paard en een koe. En die zijn dus veel groter en slimmer dan mensen en die mensen sluiten ze dus op en die bewaren ze om op te eten.”

“Die mensen?” vraag ik.

“Ja, ze vinden die mensen dus lekker.”

“Was het een leuk filmpje?”

“Nou, niet zo heel leuk, maar wel leuk.”

“Waarom willen die beesten mensen eten?”

“Omdat ze die dus lekker vinden.”

We komen op een paadje. Ik wijs een schol­ekster aan. We zien ook twee konijnen die voor ons wegvluchten.

“Heb jij wel eens schaap gegeten?” vraagt hij.

Ik knik en zeg: “Ik heb heel veel dieren gegeten.”

“Wij zijn vegetarisch,” zegt hij.

“Weet ik, maar ik niet!”

Het komt er wat bot uit, en ik schaam me.

”Mijn moeder…” at muizen en ratten toen ze in het kamp zat, wilde ik zeggen, maar over het kamp moet ik hem niet vertellen.

“Wat is er met je moeder?”

“Mijn moeder kon heel lekker koken,” zeg ik, “net als jouw moeder.”

“Mamma vertelde dat jouw moeder aan een oorlog heeft meegedaan.”

“Het is jouw overgrootmoeder.”

“Heeft jouw moeder mensen neergeschoten?”

“Nee, jouw overgrootmoeder… jouw overgrootmoeder had geen wapens. Jouw overgrootmoeder werd gevangen genomen.”

“Wat stom.”

Ik geloof dat z’n achting voor mijn moeder daalt.

“En toen ze gevangen zat, samen met tante Marja, kregen ze bijna niets te eten. Ze hadden erge honger.”

“Wat aten ze dan?”

De woorden muizen en ratten houd ik achter de tanden. En ik wil ook dat de woorden oorlog, kamp, moeder, gevangen en eten nog even in het verborgen familiealbum blijven. Ooit vertel ik hem alles. Daar moet een serieuze sfeer voor zijn. Die ontbreekt nu.

“Zullen we trouwens vanavond pizza’s eten?” roep ik.

Kleinzoon juicht.

“Ik wil pizza met lam, schaap, paard, koe en spinnen,” zeg ik.

“Getver.”

“Je overgrootmoeder zou er een moord voor hebben gedaan!”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden