Plus Column

Ik wil bij deze opstaan als de anti-Netflixprofeet

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Nu het WK is begonnen en we ons dagelijks kunnen vermaken met wedstrijden als Iran-Marokko, naar Costa ­Rica-Servië kunnen kijken en gespannen uitzien naar Polen-Senegal aanstaande dinsdagmiddag, lijkt me het moment aangebroken voor een tv-revolutie.

Met mijn eigen kleine stem­geluid, met deze column dus, wil ik een grootscheepse verandering ontketenen. Ik wil - ik druk me nu even poëtisch uit - met een kleine kiezelsteen een lawine te veroorzaken.

Een beetje zoals de bescheiden opererende programmamaker Arjen Lubach zijn pijlen op Facebook richtte: iets aan de kaak stellen, er een kek titeltje bij verzinnen en voor je het weet is iedereen in rep en roer.

Nu geloof ik niet dat er uiteindelijk veel veranderd is op Facebook - ja, het is er een duffe boel geworden, maar dat was al heel lang het geval - maar tóch nuttig dat Lubach Bye Bye Facebook in het leven heeft geroepen en men zich ineens heel ethisch over privacykwesties en nepnieuws druk kon maken.

Enfin, hierbij zou ik graag mijn eigen taboe aan de orde willen stellen: Netflix. Kunt u zich nog een leven zonder Netflix voorstellen? Vast niet.

Vorige week las ik nog dat de publieke omroep zich helemaal wil gaan omvormen tot een soort gesubsidieerd Netflix, waar we dan ook nog wat extra geld voor moeten betalen. Alles wordt on demand en we zullen bingewatchen tot we een ons wegen - u kent het hele verhaal.

En nu kom ik met mijn tegendraadse stemgeluid: "Hallo mensen, Netflix is supersaai!"

Natuurlijk is er helemaal niks tegen on demand tv-kijken, en ook bingewatchen kan z'n charme hebben (zeker als je een leven hebt zonder werk en zonder kinderen), maar waarom maken we in godsnaam elke maand 11 euro over aan dat vervelende Netflix?

Hoeveel avonden heb ik al wanhopig door het aanbod heen zitten scrollen?
De ene vergeelde romantische komedie na de andere, een enkele mislukte Woody Allen, een thriller met Liam Neeson - allemaal van die films die je na 5 minuten weer uitzet wegens intense verveling.

En dan de Netflix Originals, de series en films die speciaal voor het bedrijf gemaakt worden, daar vind ik ook niks meer aan! Wild Wild Country, over de Bhagwan, was zogenaamd de ­serie van het jaar, maar in feite de zoveelste shock doc met heel veel lawaaiige muziek, intens gebruik van homevideo's en een rammelend feitenrelaas.

Sinds Making a Murderer is Netflix daar gek op. Elke willekeurige aflevering van Tegenlicht is interessanter dan Wild Wild Country.

Ik wil bij deze dus opstaan als de anti-Netflixprofeet, de man die plots duidelijk maakt dat Netflix alleen maar een saaie streamingdienst is. Ik heb daar ook een snedige leuze bij bedacht: Netflix? Net niks. De hashtag wordt simpelweg #netnix.

De bedoeling is dat jullie nu allemaal ostentatief je abonnement gaan opzeggen.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden