Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Ik wil alleen maar strijden, hij wil alleen maar spelen

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Ineens schoot me de vraag binnen: waarom ben ik verliefd geworden op hiphop?

De laatste jaren was het onderdeel van mijn vaste repertoire, praten over hiphop. En dan zei ik er standaard achteraan dat ik juist meer bedoelde dan alleen het muziekgenre. De cultuur, gemeenschap, de aanverwante stijlen, de verschillende uitingen, het protest. Maar nu deze vraag in me op kwam, bedoelde het juist alles behalve dat. Het ging nu expliciet en alleen om de muziek. Dat waar alles mee begint en eindigt.

Misschien kwam die vraag in me op omdat ik zelf al heel lang geen nieuwe muziek heb gemaakt. En dan bedoel ik zowel beats als teksten, beiden komen al een tijdje niet of nauwelijks uit me. Dit was altijd al één van mijn grootste angsten: de pen pakken, achter m’n keyboard zitten en dan blokkeren. Verlammen.

Misschien schiet ik daarom zo vaak in angst en paniek, omdat ik me verlamd voel en geen muziek of teksten uit me krijg. Dus probeer ik te focussen op het hier en nu en gewoon maar te beginnen. ‘Gewoon’. Beginnen is het moeilijkste dat er is. En de concentratie is nou net wat ik mis.

Misschien moet ik er niet teveel over nadenken en gewoon spelen. Dat heb ik altijd zo mooi gevonden aan de Nederlandse taal: muziek maken of optreden noem je spelen. En dat is het ook. Liefde en plezier. De laatste jaren maakte ik mijn muziek met veel liefde en plezier. Maar als ik het in één woord moest samenvatten, zou ‘spelen’ niet in me op komen. Wel ‘strijden’.

Misschien schoot die vraag me te binnen omdat ik hiphop mis, mijn maatje. Hij hielp me altijd overal door en ik heb hem nu opnieuw heel hard nodig. Misschien vinden we elkaar zo moeilijk omdat ik alleen maar wil strijden en hij eigenlijk alleen maar wil spelen. Misschien heeft hij mij ook hard nodig en moet ik nu vooral luisteren naar zijn behoefte.

Nee, niet misschien. Het is al deze dingen bij elkaar.

Dus: waarom ben ik verliefd geworden op hiphop?

Om de stevige, stoffige kicks. Om de harde, droge snares. Om de scherpe hihats. Om de funky, soul samples die als een liefdevolle golf door je bloedvaten gieren en je hart verwarmen. Om de diepe bass die je optilt. Om de gezichtsuitdrukking die bij dit alles hoort, die blik alsof je geconfronteerd wordt met iets heel smerigs. Om de zestien zinnen die mijn favoriete mc’s er vervolgens virtuoos overheen rapten. Om hoe dit geheel alle opgesloten gelukshormonen met een explosie losmaken in je lichaam. Om hoe ik daardoor weer zonder reserve of ironie in hyperbolen durf te spreken. Weer durf te spelen. Durf te voelen. En durf te leven.

Terug naar de basis.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden