James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ik werd wakker op een verlaten eiland

PlusJames Worthy

Op het strand staat een jongen in een blauwe regenjas. Hij kijkt naar een donkere plek in de zee en pakt zijn zelfgemaakte hengel. De zon komt op en de vogels fluiten hun greatest hits.

De vis tikt de dobber drie keer aan en dan is het raak. De jongen kijkt naar de vis die hij heeft gevangen. Het is een mooie vis. Veel te mooi om van de zee te stelen. De jongen wil de zee niet boos maken en gooit de vis terug. Dankbaar gespartel.

Ik ben die jongen. Een paar dagen geleden werd ik wakker op een verlaten eiland. Mijn avontuur begon in een tent, maar sinds gisteren heb ik een huis. Het is niet groot en het heeft een rood dak, maar ik ben er gelukkig. Het staat op een stuk gras tussen twee stranden in. Naast mijn huis staan een appelboom, een vogelhuisje en een waterpomp. Welkom op mijn eiland.

In de ochtend hak ik meestal wat hout en met dat hout bouw ik dingen. Vandaag wil ik een wastobbe gaan maken. Je hebt wat mij betreft pas echt geleefd als je op een waaierige maandagochtend in mei een wastobbe hebt gemaakt.

Na het houthakken en het doe-het-zelven mag ik graag een strandwandeling maken. Ook vandaag weer. Ik sprokkel schelpen en staar naar de horizon. Het fijne aan op een onbewoond eiland wonen, is dat je niemand hoeft te imponeren. Alles wat kwaad en slecht is, begon ooit met een poging te imponeren.

Nee, wacht, ik heb wel twee buren. Die wonen aan de andere kant van het eiland. Ik zie ze niet vaak, maar als ik ze tegenkom, is het gezellig. Van een praatje maken is nog nooit iemand kapotgegaan. Peck is een vogel die verzot is op sporten en Hazel loopt de hele dag met een netje achter vlinders aan.

Daar is ze weer. Ik ga naast haar staan en druk op A.

“Heb je lekker geslapen, Hazel?”

“Ja, hoor. Ik vind het fijn op ons eiland. Waarom draag je eigenlijk een regenjas? Het regent helemaal niet.”

“Dat is precies de reden waarom ik een regenjas draag, Hazel. Als ik naar mijn jas kijk, word ik eraan herinnerd dat het niet regent.”

“Dat klinkt mooi, maar ik begrijp het niet.”

Animal Crossing: New Horizons is een levenssimulatiespel. Het is een game waar we in deze eindeloos lijkende crisis veel van kunnen leren. Het is een liefdesbrief aan de kneuterigheid. Een ode aan het simpelste leven. Op het eiland is geen plek voor gulzigheid. Je kunt er het oncontroleerbare niet controleren. Je bent er gewoon een jongen of een meisje in een regenjas. Geïsoleerd, maar nooit alleen. Je hakt hout, plukt schelpen uit het zand en vangt zo nu en dan een vis of vlinder. Soms graaf je een fossiel op of vind je flessenpost in de branding. Een rustig leven is een mooi leven.

Van een afstandje kijk ik naar mijn perfecte huisje. Er komt rook uit de schoorsteen. Het dak lekt niet. In mijn achtertuin ligt een strand. Een ligbed onder een palmboom. Een boek op het ligbed. Ik ga op het ligbedje liggen en staar naar het water. De horizon is net zo leeg als mijn agenda.

Morgen maak ik nog een vogelhuisje. 

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden