Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Ik wenste dat ze in Almere ook Burendag vierden

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

We zijn in het Huis van de Wijk de Meeuw, in de Vogelbuurt. Het is Burendag en overal in Amsterdam vinden feestjes, bijeenkomsten, activiteiten, gesprekken en acties plaats om te vieren dat we er voor elkaar zijn. Ik vind het prachtig. En tegelijkertijd dubbel, want als iets wat ooit zo vanzelfsprekend was nu een eigen dag met hoofdletter krijgt, betekent dat meestal niet veel goeds.

En toch vind ik het prachtig. Want hier in Noord, in het Huis van de Wijk de Meeuw, in de Vogelbuurt organiseert mijn buurvrouw Linda Carolus een buurtfeest zoals alleen zij dat kan. Van schmink en gezonde sapjes tot een voetbaltoernooi en een springkussen, een gelegenheidskapper en natuurlijk: live-muziek.

Deze ongekroonde koningin van de gastvrijheid uit Noord maakt het meest logische in de stad, namelijk dat je buren er voor je zijn, weer vanzelfsprekend. En ze viert het zoals alleen zij dat kan, met een feest waar jong en oud van allerlei achtergronden aanwezig zijn en zich vermaken. Intussen houdt ze haar karakteristieke en onvermoeibare lach op haar gezicht en geeft ze gasten het gevoel alsof ze de enigen zijn op haar feestje.

Als Master Stu liedjes van Hazes heeft gezongen en Surinaamse Salsa gespeeld heeft, zijn wij aan de beurt. Lievelingsmeisje en ik treden op terwijl Kindjongen de hele set naast ons meedanst. Hij krijgt er zelfs applaus voor.

Later die avond vertelt hij aan oma dat ie hard heeft opgetreden voor de bloemen die hij haar zojuist heeft gegeven. Het zijn intussen kapotte zonnebloemen, maar goed. Dat geeft niet.

De volgende ochtend staat ie met z’n gitaar om z’n nek het themanummer van Paw Patrol te zingen aan ons bed. Ik kan geïrriteerd doen of het nummer meezingen. Ik kies voor het laatste. Gelukkig.

De rest van de dag horen we aan hoe Kindjongen optreedt en speelt. Verbasteringen van alle muziek die ooit is gemaakt, komen langs. Geweldig.

God weet hoe hij aan een gouden microfoon komt, maar hij is ineens fanatiek erin begonnen te rappen: “Fire, fire fire”. We zijn allemaal stil. Als de mic wordt doorgegeven, rapt iedereen een stukje, zelfs oma.

Ik wenste dat ze in Almere ook Burendag vierden. Gewoon simpelweg om stil te staan bij hoe belangrijk het is dat je mensen hebt op wie je kunt rekenen. Mensen die naar je omkijken, zonder aankondiging langskomen, helpen met van alles en nog wat, zoals het huishouden en de boodschappen. Of gewoon om even te laten weten dat er aan je wordt gedacht.

Zoals Linda op Burendag bewezen heeft. Je hebt niet veel nodig om er te zijn voor elkaar. Ruimte, een beetje budget en bovenal: een goed humeur. En de bereidheid om klaar te staan voor anderen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden