Beeld Sjoukje Bierma

Ik weet niet waarom Tip op de ‘brandstapel’ terechtkwam

PlusMaarten Moll

Kok is weer open.

Ik weet nog wat mijn eerste aankopen waren daar in dat antiquariaat. De berg en de steenfabriek van K. Schippers en De vermaledijde vaders van Monika van Paemel. Voor mijn studie Nederlands aan d’Witte Lelie.

Beide boeken bevinden zich niet meer in mijn boekenkast. Ten prooi gevallen aan de inquisiteur in mij die eens in de zoveel tijd elk boek eens goed tegen het licht houdt. Er sneuvelden reputaties in al die jaren. McEwan. Coetzee. Kosinski. Chatwin. Ze werden kaltgestellt, verbannen naar tweedehands planken en bakken elders in de stad.

Een paar dagen geleden had ik vanuit het niets heel erg veel zin in De morgen loeit weer aan. Vraag me niet waarom, anderen hebben ineens zin in een broodje gebakken niertjes of in waterskiën.

Ik dacht dat ik in die roman een aantal antwoorden kon vinden. Ik stak mijn hand al uit, maar ik greep in het rijtje De Maupassant. Huh? Ook achter de eerste rij geen Tip Marugg.

Weggedaan. (Natuurlijk weet ik niet waarom Tip op de ‘brandstapel’ terechtkwam.)

Toen ik een dag of wat later door de Oude Hoogstraat fietste, en weer mensen Kok zag binnengaan, stopte ik. Ik ging De morgen loeit weer aan terugkopen.

Dat had ik kunnen doen op internet. Maar internet is de wurger van de tweedehandsboekenzaak. En ik ben de man uit de steentijd die net zo lang wacht tot hij een boek fysiek in zijn handen kan nemen.

Ik heb tweedehandsboekenzaken nodig. Wat is nu leuker dan dat je het boek dat je zoekt uiteindelijk ook vindt? (Welkom bij aflevering 6 van de cursus Romantiek.)

Dat geduld staat natuurlijk in contrast met het rücksichtslos boeken wegdoen. (Ik had het boek al!)

Ik kwam en kom regelmatig bij Kok. Heerlijke zaak, misschien wel het fijnste antiquariaat van Amsterdam. Als je naar boven wilt, moet je je tas in een kluisje doen (altijd nummer 3). Alsof ik na heel lang wachten Dirty Havana, dat ik bijna gillend tussen een Lars Gustafsson en die bekende Mark Haddon uittrok, stiekem in mijn tas uit Kok wilde smokkelen met de kans betrapt te worden en zonder boek in het gevang te eindigen.

Terugkopen van boeken die je hebt weggedaan. Wat zegt dat? Inmiddels had ik alweer een McEwan in de kast staan; het schitterende Zwarte honden. En ook was ik meer aan die dikke verzamelbanden met werken van Kosinski en Chatwin verknocht dan ik dacht, want ook die zijn weer thuisgekomen, alsof ze nooit zijn weggeweest.

Beneden bij Kok staat de Nederlandse literatuur. Tip stond gewoon met drie verschillende edities van zijn boek op de plank. Ik maakte mijn keuze.

Met een groot geluksgevoel fietste ik weer naar huis.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden