Plus Column

Ik was zo verbijsterd dat ik in lachen uitbarstte

Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Mijn ex-vriend en ik gingen bijna een jaar geleden uit elkaar na een relatie die zes keer zo lang had geduurd.

De eerste dagen zong ik jankend mee met afschuwelijke Nederlandstalige liedjes als Waarom Nou Jij van Marco Borsato en Droog Je Tranen van Clouseau. Ik dronk te veel, waarna ik avondenlang boven de plee hing.

Aan het lege gevoel dat vanuit mijn hart naar mijn botten trok, raakte ik al snel gewend, net als aan de knoop in mijn maag die ervoor zorgde dat ik geen hap door mijn keel kreeg. Waar ik van tevoren nooit bij had stilgestaan, waren de praktische zaken die de situatie door hun stompzinnige alledaagsheid nog schrijnender maakte.

Mijn ex had nogal plotseling besloten dat het niet langer ging tussen ons. Aangezien ik bij hem in huis woonde, moest ik weg, samen met één koffer. De rest van mijn spullen zou later volgen.

Na een paar dagen kwam ik erachter dat ik geen schoon ondergoed meer had. Mijn vuile was zat nog in de wasmand in de hoek van 'onze' slaapkamer. Er was zelfs geen tijd meer geweest om een wasje te draaien.

Suf van vermoeidheid en met enorme wallen onder mijn ogen trad ik voor het eerst buiten mijn fort: de ­tijdelijke slaapkamer bij mijn oom en tante waar ik me sinds de breuk had verschanst. Het zonlicht brandde op mijn lijkbleke huid en bij het schap met ondergoed van de dichtstbijzijnde Hema raakte ik overweldigd.

Er was zo veel keuze: met of zonder kant, effen of met ­tijgerpint, naadloze slips of second skin-tanga's, katoen of polyester, grijsmelange of lentegroen.

Wat kon het me schelen? Niemand zou mijn ondergoed voorlopig zien. Ik griste de eerste tien zwarte strings die ik zag en liep naar de kassa.

De caissière begroette me vriendelijk. Ik hoopte dat ze zou zwijgen, maar uiteraard knoopte ze een praatje aan: "Zo zo, jij hebt flink inkopen gedaan." Ik bromde wat, maar zij was niet te stoppen: "Lekker hé, jezelf af en toe verwennen?"

Ze keek beteuterd toen ze geen respons kreeg en ging verder met het scannen van de broekjes. "Het is je geluksdag vandaag. We hebben een speciale actie: drie voor de prijs van twee. Als ik jou was, zou ik twee extra strings gaan halen, die krijg je er gratis bij."

Mijn geluksdag? Ik was zo verbijsterd dat ik in lachen uitbarstte. De eerste keer in een week. Ik voelde aan de opgekrulde hoeken van mijn mond, aan de kuiltjes in mijn wangen die langzaam roze kleurde.

Mijn geluksdag. Misschien had de caissière gelijk.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.