Column

Ik was niet meer haar licht, dus werd ik haar schaduw

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ik ben nooit goed geweest in afscheid nemen. Als een geliefde mij bijvoorbeeld dumpte, bleef ik haar nog weken achtervolgen. Vanuit portiekjes en van achter bomen keek ik dan naar haar, de vrouw die doorging alsof er niets aan de hand was. Dan liep ze gewoon een schoenenwinkel binnen en ging ze allemaal schoenen passen. Maatje 39. Tien zoete tenen die naar talkpoeder roken. En na de schoenenwinkel ging ze doodleuk naar de kapper. Ze pakte haar leven weer op en ik volgde haar om te zien of ze het misschien weer zou laten vallen.

Ik wilde de vriendin meestal niet eens echt terug of zo, maar ik wilde vooral niet helemaal opnieuw beginnen. Niet weer. Daarom bleef ik haar volgen. Ik was niet meer haar liefde, ik was niet meer haar licht, dus werd ik haar schaduw. Gehurkt achter auto's zag ik hoe ze tegen de wind in fietste. Ze maakte zichzelf klein, zodat de wind minder grip op haar zou hebben, maar niets op deze aardbol had nog grip op haar. Ze was ontketend. Vrij. Met een hart vol tipp-ex hervatte ze haar leven en ik, ik was doodsbang voor de verplichtingen die een nieuw begin met zich mee zou brengen. Zij genoot van haar vrijheid, maar ik ervaarde het toch anders, want vrijheid die je door iemand anders wordt opgelegd, is in feite gewoon gevangenschap.

Afgelopen weekend moest ik weer afscheid nemen. Niet van een mens overigens, maar afscheid is afscheid. Na Dexter, The Wire, Boardwalk Empire, The Sopranos, Luther en Breaking Bad moest ik gisteren afscheid nemen van de televisieserie Banshee. Een serie die qua acteerprestaties niet in de buurt komt van al die andere series die in de vorige zin stonden, maar Banshee is de enige serie die de kijker een gevoel van pretentieloos geluk kan geven.

In Banshee zitten vechtscènes die vijf minuten duren. Zo zit er in de derde aflevering van het derde seizoen een knokpartij tussen Nola en Burton. Je hebt nog nooit zoiets gezien. Voor elke klap zie je de haat in hun ogen, maar na elke klap zie je dat haat ook een soort uit de hand gelopen respect kan zijn.

Maar Banshee is dus de naam van het dorpje en in Banshee gaat iedereen van wie je houdt dood en iedereen die niet doodgaat, tja, daar moet je dan maar van leren houden. Zo gaat dat daar, maar ja, zo gaat het eigenlijk overal. Alle schurken zijn helden zonder doorzettingsvermogen en alle helden zijn schurken zonder doorzettingsvermogen.

Pretentieloos geluk, dat is het dus. Dat gevoel dat een tosti je soms kan geven, dat is Banshee. Een glimlach van gesmolten kaas tussen twee perfect geroosterde sneetjes brood. Banshee is een ode aan de eenvoud. Plassen onder de douche. Een sigaret roken naast een benzinepomp. Onveilige seks. Fietsen zonder licht. Nooit meer afscheid van iets of iemand hoeven nemen. Het is alles wat we niet mogen of kunnen, maar wel zouden willen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden