Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Ik was fan van ‘asjemenou’

PlusMaarten Moll

Er blijkt echt wel meer tussen hemel en aarde te zijn.

Vriend S. was deze week bij ons te gast, en onder het eten viel opeens de naam Loeki de Leeuw. Nou ja, niet helemaal toevallig, want we hadden het over de Efteling. (Waarom hadden we het over de Efteling?)

Moet ik uitleggen wie Loeki de Leeuw was? Loeki was een populaire, onhandige animatieleeuw die zijn strapatsen vertoonde in stop-motionfilmpjes die van 1972 tot 2004 tussen de Sterreclames op televisie te zien waren om de boel wat op te vrolijken. Zevenduizend filmpjes van vier seconden.

‘Asjemenou!’ was zijn favoriete uitspraak. Ik was een fan.

Nadat Loeki van het scherm was verdwenen, dook hij op in de Efteling, waar hij gastheer was van de attractie Carnaval Festival. (De meiden vonden het maar een rare leeuw – ‘stomme pop’ – en konden niet om hem lachen. De generatiekloof was al vroeg geslagen.) In 2012 hield dat op en verdween Loeki in de anonimiteit.

Zo ook aan tafel, want na een paar keer asjemenou’en (bijvoorbeeld toen er maar een halve kurk uit de fles kwam) verdween Loeki via gesprekken over achtbanen, het onderwijs, caravans op de Veluwe, vechtscheidingen en kroegverhalen weer naar zijn uithoek in de krochten van het geheugen.

Gisteren moest ik bij een uitgeverij zijn op een bedrijventerrein, en om daar zo snel mogelijk te komen zou ik over het Amstel Business Park moeten fietsen.

Een plek waar je niet zo snel komt.

Een grijs gebied, ingeklemd tussen de Weespertrekvaart, Duivendrecht en de voormalige Bijlmerbajes.

Ook door het grauwe weer, zwerfvuil en de plakken ijs die nog her en der lagen, maakte het gebied een naargeestige indruk. Het had zo het decor kunnen zijn in een Amerikaanse maffiafilm, met op de achtergrond, over het water, de hoge gebouwen van Manhattan.

Lijk dumpen. Pistolen in het water gooien. Wegrijden.

En toen fietste ik ook nog verkeerd.

Ik had de Wenckebachweg op moeten draaien, maar ik reed de andere kant op.

Fietste ik opeens over de Joop Geesinkweg.

Anton Geesink, die kende ik, maar Joop? Zijn broer?

Ik keerde, en reed de Wenckebachweg op. H.J.E. Wenckebach, bekend omdat op zijn weg ooit het honk van de Hells Angels stond. Waar zouden we Joop van moeten kennen?

Ik fietste onder de Spaklerweg door en dacht toen aan heel ander dingen.

Later op de dag kwam de naam toch weer bovendrijven.

Joop Geesink. Googelen. Hij was filmproducent, verzot op poppenfilms, noemde zijn filmstudio Dollywood, en stond bekend als de Duivendrechtse Disney. Hij overleed in 1984 in Amsterdam.

Allemaal leuk en aardig, maar mij interesseerde maar één passage in zijn biografische schets.

Joop Geesink was de bedenker van Loeki de Leeuw!

Asjemenou!

Zo denk je nooit meer aan hem, zo komt hij twee keer kort achter elkaar tot leven.

Wie stuurde me de Joop Geesinkweg op?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden