Maarten Mol. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol.Beeld Sjoukje Bierma

Ik was benieuwd naar de verkiezingsposters

PlusMaarten Moll

Drie auto’s, zes mannen en vier oranje-witgestreepte pylonnen.

Uit de laadbak van een van de gemeenteauto’s werd een partij hout gehaald. Lange palen, korte palen, grote borden, en ook een ladder en een grote, grote hamer.

En daarmee gingen de mannen in de weer, aan de rand van het plantsoen, nadat een stuk van de rijweg was afgezet met de pylonnen. Vier mannen in oranje hesjes, een man in een geel hesje en een man in een zwarte trui. De oranje hesjes waren de zwoegers.

Al snel was duidelijk wat de mannen aan het doen waren.

Binnen niet al te lange tijd zou ik vanuit mijn raam in de ogen kijken van de dames en heren politici.

Voor mij verrezen drie tegen elkaar geplaatste aanplakborden voor verkiezingsposters.

Een eeuwenoud gebruik, deze manier van campagne voeren, en nog niet vervangen door hologrammen of elektronische verkiezingsborden met pratende hoofden.

Relieken van overpeinzing en bedachtzaamheid.

De mannen bewogen als mieren in een mierenkolonie door elkaar heen. Schijnbaar ongestructureerd, en aanschouwd door de man in de zwarte trui, die steeds aan zijn linkeroorlel trok. Waarna hij aanwijzingen gaf, alsof hij ze net ingefluisterd had gekregen.

Na een kwartier later stonden de drie borden overeind. Schots en scheef, als drie dronken vrienden die tegen elkaar aan stonden geleund.

De mannen keken naar de borden. Dit kon natuurlijk niet. Dat was hun eer te na.

Er werd weer gegraven. En daar kwam de man met de grote, grote hamer. Zo’n tekenfilmhamer. Waarmee hij de korte palen die de boel moesten stutten de grond in dreef, wat het geheel stabiliseerde en er ordentelijker liet uitzien.

De rol van de man in het gele hesje werd me niet duidelijk. Wel was zonneklaar dat de anderhalvemeterregel niet werd nageleefd. Door geen van de zes mannen. Ze sloegen elkaar ook gezellig op de schouders. Wellicht was er sprake van een bubbel. Een aanplakbordenbubbel. En reisde deze ploeg door stad en land om overal dergelijke stellages op te trekken. Misschien was de man in het gele hesje verantwoordelijk voor het foerageren.

Een mini-universum.

Na nog wat gehamer en trekken en duwen aan de lange palen, ze hadden oranje kousen, stonden de drie borden keurig recht, en klaar om te ontvangen. De mannen deden een paar stappen terug en bekeken het resultaat. Ze stampten alvast de grond onder hun schoenen vandaan.

Jammer dat het nog geen lunchtijd was, dat de mannen de pylonnen niet mee het gras van het plantsoen opnamen, twee doeltjes maakten en even lekker een potje gingen voetballen.

Ze vertrokken.

Ik was benieuwd naar de verkiezingsposters van de verschillende partijen. Verheugde me op de komst van de plakploeg die de posters met bezems en liters lijm op de borden zou smeren.

Vanochtend stonden de borden er nog maagdelijk bij.

Een gemiste kans van de graffitiploeg.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden