Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Ik wacht hier, net als jij, op de onherroepelijke komst van een nieuw getij

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

Dus, op de valreep: opnieuw alles tot een halt gebracht
Toch wéér een vol hart, maar lege stad
En nergens onverwachte routes in de rafelige nacht
Geen oerknal die je overkomt
Geen samensmelting waar je zomaar in belandt
Nee, niets van alles waar je naar verlangt:
Een dans, een vreemd bed, verkeerde afslag, een kans
op iets dat niemand van tevoren heeft bedacht
En nergens, ook niet op de hoek van de Elandsgracht
Klinkt een laveloze derderangs Shaffy die luidkeels lalt
Nee, het is echt stil in Amsterdam
Nu de tweede ijskoude winter valt.

En ik vergeten ben hoe dat rook: op pad, zonder plan
Door wemelend binnengebied, een vol café
Vonkend, vloeibaar haast, traag en klam,
Zonder looproutes of gepaste afstand,
Een omhelzing, een stevige hand
Vertel me hoe het rook, de geur, de klank
Die kleine massa van krioelende lijven
Ik weet het niet, ik moet weer binnenblijven.

Toch loop ik buiten, nergens in het bijzonder naartoe
Ik houd de moed erin, maar doe alsof
Ik lijk wel monter, maar ben doodmoe
Net als jij ploeg ik door de dichte mist
Met groeiende twijfel: heb ik me vergist?

Nee, het is niet meer zoals toen het pas begon
De bedden liggen vol, maar wie klapt er nu nog op zijn balkon?
Elke kreet is een bezwering, overal slecht zicht
Elke nieuwe belofte heeft net minder gewicht
Dus loop ik hier, allang niet meer zo doelgericht
Volhardend, maar aarzelend, op de tast
Op zoek naar een anker, licht, houvast.
Let ik een tel niet op: lig ik plat op mijn bek, eigenwijs.
Ik zag het niet, maar de stoep is van spekglad ijs.

En ergens twee straten verderop steekt iemand in naam der vrijheid de Dam in de fik
Een paar proleten zijn met skistokken op hun rug uitgevlogen
Wie maakt ze wat, na hen de zondvloed, zij moeten niets, zij mogen.

Lig ik hier, hoofd op de grond.
Waar schoot ik dit jaar raak?
Waar was ik zelf te luid?
En snelde het oordeel mijn open blik vooruit?
Ik wacht hier. Net als jij.
Op de onherroepelijke komst van een nieuw getij
Een broeierige winter: hij voelt ver weg, maar ik droom hem dichtbij.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden