null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik vroeg me af: ben jij wel mijn echte dochter?

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

We zaten aan tafel in De IJsbreker.

En toen kwam het gesprek opeens op horrorfilms, misschien omdat Jongste Dochter net een hap van haar ravioli met zwarte knoflookpuree en knolselderij had genomen, en met zwarte lippen een opmerking maakte, waardoor ik in een zeer donker gat keek waaruit zomaar het kwaad tevoorschijn had kunnen komen.

M. vertelde dat ze graag naar Nope wilde die nu draaide, omdat ze Us, ook van regisseur Jordan Peele, zo’n goede film vond. Over dubbelgangers die de plek van ‘gewone’ mensen innemen. En dat er complotdenkers zijn die menen dat dat in werkelijkheid al heel lang de realiteit is.

Ik keek eens goed naar Oudste Dochter, die tegenover me zat, gestoken in een fraaie nieuwe jurk, en verzonk in gedachten.

Ik vroeg me af: ben jij wel mijn echte dochter?

Ze had een paar uur eerder in het Muller-Lulofshuis van de HvA haar diploma Built Environment, afstudeerrichting assetmanagement in ontvangst mogen nemen.

Trots, maar ook enigszins verwonderd had ik het allemaal aangezien: die jonge vrouwen in hun prachtige jurken, die jonge jongens in hun witte broeken en hun strak gesneden blazers, de blote voeten in hun met goudkleurige accenten versierde instappers. Ze zagen er allemaal schitterend uit en ze blaakten van het zelfvertrouwen.

De wereld van het vastgoed en de investeerders lag voor ze open. Een wereld die mij heel erg vreemd is, en ik moest mijn best doen Oudste Dochter daarin te zien opereren.

Zoals zij ongetwijfeld ook haar best zou moeten doen om mij in een witte broek en op van die instappers te zien. Misschien dacht zij wel dat ik de man was die de plek van haar echte vader had ingenomen, die dubbelganger op zijn hoge Puma’s en in zijn spijkerbroek en met zijn eeuwige gemekker over dat ze eens literatuur moest gaan lezen.

Ik had een deel van het gesprek over de gaafste, ziekste en engste horrorfilms gemist.

Ik vertelde over een Draculafilm van lang geleden. Hoe ik zo had gezeurd bij mijn vader en moeder om hem te mogen zien, dat ze me uiteindelijk op de bank voor de televisie zetten. Ik geloof dat Christopher Lee de graaf speelde, maar die heb ik nooit gezien, want al bij het aanschouwen van de eerste zwart-witbeelden van het kasteel in Transsylvanië verdween ik jammerend van angst onder de trui van mijn moeder. Ik hoor het hoongelach van mijn vader nog.

Aan tafel keken ze me in vertedering aan.

Oudste Dochter kwam van haar stoel om me in mijn wang te knijpen. Dat was het bewijs. Ze is, zonneklaar, mijn enige en echte Oudste Dochter.

Ik slikte. Wat voor een toekomst ik ook voor haar in gedachten had gehad, het deed er niet meer toe.

Ik zou haar blijven steunen en helpen.

Alleen die instappers. Als ze me daarin zou krijgen, zouden we echt in een horrorfilm zitten. En dan hebben de complotdenkers alsnog gewonnen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden