Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Ik vond het stom dat hij als volwassene begon met roken

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Er werd aangebeld.

Ik opende het raam aan de straatkant en ging er half uithangen.

Ik zag een paar ballonnen. Daaronder hield iemand zich schuil.

“Hallo!” riep ik.

De ballonnen werden omlaag getrokken. Ik zag het gezicht van mijn vriend Hartjes.

“Ik heb corona!” schreeuwde ik.

“Wie niet?” schreeuwde Hartjes terug.

“Twee minuten,” riep ik, en sloot het raam.

Even later liepen we, op gepaste afstand, over de dijk. Hartjes sleepte nog steeds wat met zijn rechtervoet. Hij had mij de ballonnen gegeven.

“Ik was twee weken geleden jarig,” zei ik.

“Wie zegt dat ze voor je verjaardag zijn?”

Twee witte ballonnen en een rode.

“Net het Ajaxshirt, toch?” zei Hartjes en wees naar boven.

“Heel grappig,” zei ik, en probeerde met de touwtjes de rode ballon tussen de witte uit te krijgen.

We liepen zwijgend verder.

“Hoe is het met je?” vroeg ik.

“William Hurt is overleden,” zei Hartjes.

“Ik las het,” zei ik.

Er is een tijd geweest dat we samen naar de film gingen. Ik herinner me A Fish Called Wanda, The Age of Innocence, Thelma & Louise.

En Smoke. Over de belevenissen van klanten van de tabakszaak van Auggie Wren. Schitterende film.

We waren al fan van Paul Auster, die het script van Smoke had geschreven. Hartjes had een exemplaar van The New York Trilogy bij me door de brievenbus gegooid toen ik nog in de Laurierstraat woonde. Waarin een man wandelingen maakt door de stad in de vorm van letters. We probeerden op die manier onze namen te schrijven in het stratenpatroon van Amsterdam. De grachten waren vaak de spelbrekers. We zijn nooit aan het afmaken van onze voornamen toegekomen. Ik moet nog ergens de vellen ruitjespapier hebben liggen.

Ik vond vooral Harvey Keitel heel goed in zijn rol als Auggie Wren, hij William Hurt als de schrijver met writer’s block Paul Benjamin, wiens vrouw was vermoord.

Na die film is Hartjes gaan roken. Gauloises. Meteen heel veel. Ik vond dat stom. Ik ben de enige van ons gezin die nooit heeft gerookt, maar wel jaren in de walm van Zware Van Nelle en Mantano’s heeft doorgebracht. Ik vond het zo stom dat hij als volwassene begon met roken dat ik hem zeker een half jaar niet heb willen zien. Ik dacht toen nog dat dat bij vriendschap hoorde.

Ik herinnerde hem aan onze tijdelijke breuk.

“Je was echt boos op me, niet?” zei Hartjes.

“Ja,” zei ik.

Hij kwam dicht naast me lopen en sloeg een arm om me heen.

“Ik heb nog steeds corona, hoor,” zei ik.

Hij glimlachte alleen maar.

Voor mijn deur namen we afscheid.

“Ik haal je over een week op,” zei Hartjes. “Gaan we naar die vistent in Velsen, weet je nog?”

Een paar minuten later liet ik de ballonnen tegen het plafond in de keuken botsen. Hoe ik ook aan de touwtjes trok, ze bleven in de Ajaxopstelling hangen.

Ik weet nog niet waarom Hartjes die ballonnen voor me had meegebracht.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden