null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Ik voelde feilloos aan dat de situatie onder Trump zou verergeren

PlusNatascha van Weezel

Precies vier jaar geleden was ik bij de President’s Night in de Melkweg. Samen met mijn vader, want dit soort dingen deden we nou eenmaal met z’n tweeën. We keken naar een toespraak van Maarten van Rossum, woonden een live-uitzending bij van de talkshow Pauw en dronken extra large vanillemilkshakes. Een dj draaide vrolijke Amerikaanse muziek.

De honderden aanwezige politieke junkies wisten zeker dat Hillary ging winnen, de opiniepeilingen logen immers nooit. Wat een prestatie: de eerste vrouwelijke president van de VS. Er bestaat zelfs een foto waarop mijn vader en ik breed grijnzend een bord omhooghouden met daarop de tekst ‘Clinton and Kaine, Stronger Together’.

Om 00.30 uur begon de nacht zonder verrassingen: de staten Kentucky en Indiana gingen zoals verwacht naar Trump, Vermont naar Clinton. Maar de opgewonden sfeer verdween langzaam uit de zaal. Die gekke zakenman won met het uur meer kiesmannen en we keken angstig toe hoe swing state Ohio naar de republikeinen ging. Mijn vader was inmiddels naar huis gegaan, hij was moe. Nadat Trump ook Florida had ingelijfd stopten de blijmoedige tunes van dj Super-Duper Jasper abrupt. Ik besloot ook weg te gaan; ik trok het niet langer om in een zaal te zijn met allerlei dronken onbekenden.

De volgende ochtend werd ik wakker met een dubbele kater. Het ondenkbare was gebeurd. Wat zou dit betekenen voor de toekomst van Amerika? Als kind vond ik de Verenigde Staten magisch. We gingen er geregeld naartoe op vakantie. Dagenlang liep ik met Mickey Mouse-oren op in Disneyland, en in mijn puberteit bezochten we concerten van mijn toenmalige muzikale helden: Britney Spears en de Backstreet Boys. Maar er was méér dat me aansprak aan dat spannende land: The American Dream, het idee dat je kon worden wat je wilde als je er hard genoeg voor werkte, ongeacht je afkomst of sociale positie.

Natuurlijk idealiseerde ik Amerika enorm. Ik stond nooit stil bij de grote verdeeldheid, het feit dat miljoenen Amerikanen geen zorgverzekering hebben en het doorgeslagen kapitalisme. Desalniettemin voelde ik op die novemberdag in 2016 feilloos aan dat de situatie onder Trump zou verergeren. En dat bleek: de Muslim Ban, Fake News, de extreemrechtse demonstraties in Charlottesville, het goedpraten van politiegeweld jegens Afro-Amerikanen en de nonchalante houding tegenover corona. Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt en tegelijkertijd wíl ik hier helemaal niet aan wennen.

Onder Biden zal het vast niet allemaal koek en ei zijn, maar áls hij president wordt, kan hij hopelijk – ten minste – wat doen aan de polarisatie.

Vanwege corona is er dit jaar geen President’s Night in de Melkweg. Toch blijf ik morgennacht wakker. En terwijl ik thuis voor de tv zit, zal ik extra large vanillemilkshakes drinken, speciaal voor Biden én voor mijn Amerikaanse droom.

Natascha van Weezel (34) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden