Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Ik voel me naakter in mijn eigen huis

PlusBabs Gons

Jarenlang bevond de achterkant van mijn huis zich in een bos, althans, het leek op een bos. Het was de totaal overwoekerde tuin van mijn onderbuurvrouw die vol stond met bomen, zo veel dat je door het geboomte de overkant niet zag. Ik vond het heerlijk, midden in de stad en dan toch het gevoel van buiten. Het enige wat ik zag vanaf mijn balkon waren takken en bladeren, de enige geluiden kwamen van vogels. Maar de buurvrouw stierf en de wildernis werd gekapt. Drie bomen mochten blijven. Een eenzame berk, een boompje dat aan mijn gezichtsveld is onttrokken en een tja, het was ooit een loofboom en lijkt nu op een speelboom voor peuters.

Toen de mannen van de bomenbank bezig waren met het omzagen van de laatste bomen, stond ik opeens oog in oog met wel vier hoge panden vol achterburen waarvan ik al die jaren het bestaan niet afwist. En daar stonden we naar elkaar te staren over de afstand van een meter of dertig, als schapen die net van hun wollen jasjes zijn ontdaan, onwennig, bloot, bibberend.

“Ben je er blij mee,” riep een fonkelnieuwe achterbuurvrouw.

“Nogal kaal,” riep ik terug, “ik mis de bomen.”

“Ik ook,” antwoordde ze beteuterd.

Een gloednieuwe buurman zwaaide vanachter een barbecue en haalde vervolgens zijn schouders op. Ik begreep die woordeloze communicatie: niets aan te doen.

In de dagen erna zwaaiden een paar van de nieuwe buren en ik zwaaide terug. Sommigen staarden alleen en ik staarde terug. Bijna niemand had gordijnen, want dat was niet nodig geweest.

Sindsdien voel ik me naakter in mijn eigen huis dan ik ooit had kunnen bedenken en ben ik me opeens heel bewust van mijn gewoonten. Zijn ze raar? Schud ik dit pak havermelk wel heel neurotisch vaak? Is het vreemd om te dansen tijdens het koken? Ik betrap mezelf erop dat ik de dingen soms net iets chiquer doe als ik denk dat ik bekeken word. En soms blijven mijn ogen even haken aan de overkant, wat zullen ze daar aan het doen zijn?

De afstand is te groot om gezichten te herkennen maar ik begin wel bepaalde gewoonten te herkennen. Het zou zomaar kunnen dat er straks iemand voor me bij de supermarkt staat en dat ik dan denk: zij duwt precies haar pony met haar linkerhand omhoog zoals ik het achterbuurmeisje altijd zie doen als ze het hok van het konijn? cavia? hamster? verschoont. En zij denkt misschien: ah, daar heb je die buurvrouw die altijd met die heupen heen en weer staat te schudden als ze soep? pasta? kookt.

Frappant eigenlijk, ik heb geen idee wie ze zijn maar langzamerhand zijn ze onderdeel geworden van mijn dagen.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden