Column

Ik voel me een ramptoerist bij Boer Zoekt Vrouw

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Mijn vrouw en ik kijken elke werkdag naar First dates op NPO 3. In First dates draait het om vrijgezelle mannen en vrouwen die op een blind date gaan in een Londens restaurant dat vol met camera's hangt.

Het is een soort Boer Zoekt Vrouw, maar dan herkenbaarder en sneller. En laagdrempeliger.

Als ik naar Boer Zoekt Vrouw kijk, voel ik me toch een soort ramptoerist. Een tragediegluurder. Ik word er verdrietig van. Dan zie ik zo'n boer in zijn keuken zitten. Een keuken waar al dertig jaar niets aan gedaan is.

Hij zit aan een uitklapbare tafel die hij nog nooit uit heeft hoeven klappen. Op tafel staan kopjes en schoteltjes die van zijn ouders zijn. Niets in het huis is van hem. Het is alsof hij in zijn eentje in het huis van zijn ouders leeft, maar zijn ouders wonen ergens anders.

Ik vind het lastig om naar te kijken. Wereldvreemd is niet hetzelfde als authentiek. Die boeren hebben hun hele leven alleen maar op de pauzeknop gedrukt.

Slapen, wit bolletje met boterhamworst, kort douchen, werken, stamppot en weer slapen. Dat was het. En meer hoefde het ook nooit te worden. Maar ja, op ieder potje past een dekseltje en ouders willen grootouders worden.

In het programma First Dates zit minder wanhoop. De mensen die eraan meedoen zijn al eerder aan het leven begonnen. Ze hebben hun keuken zelf ingericht en ze hebben met vallen en opstaan een eigen smaak ontwikkeld. Ze zijn meer dan hun beroep.

Een vrouw loopt het restaurant binnen. Haar date zit al aan de bar. Voor hem staat een halve liter bier. Ze loopt op hem af, geeft hem een hand en bestelt een ­tomatensap.

"Drink je geen alcohol?" vraagt hij.

"Jawel, maar ik drink ook tomatensap."

De date is begonnen. Hij staat 0-1 achter. Hoe gaat hij dit goedmaken? Een complimentje misschien?

"Ik vind je jurk mooi."

Ze hoort zijn compliment, maar ze weet nog niet of ze een compliment terug gaat geven. Hij heeft lieve ogen, maar wil een man dat horen? Wil een man horen dat hij lieve ogen heeft?

Ze las laatst in een glossy dat voor mannen lief hetzelfde klinkt als braaf. Ze neemt een slok van haar tomatensap en slikt haar compliment door.

De ober brengt ze naar hun tafel. De man heeft een rugzak vast, er steekt een tennisracket uit. Het racket is van een vriend. De man heeft nog nooit getennist, maar het sportvoorwerp hoort bij zijn tactiek.

"Tennis je?" vraagt ze.

"Ja, drie keer per week. Na onze date ga ik ook tennissen. Hoe leuk we het ook gaan hebben, ik ga tennissen," zegt hij. Hij kijkt hoe ze reageert. Hij las laatst in een mannenblad dat vrouwen van mannen houden die in een relatie hun eigen leven blijven leiden.

Ze knikt goedkeurend. Het staat weer gewoon 0-0.

Na de date vraagt ze aan hem of ze hem mag kussen. Hij zegt dat hij niet kust op een eerste date. Ze is teleurgesteld. Ze haat het als mensen een moment voorbij ­laten gaan vanwege aangeleerde fatsoensnormen.

De angst om als verdorven gezien te worden is groter dan de wil om iemand te vinden.

"Je hebt lieve ogen," zegt ze, voordat ze alleen in de taxi stapt.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden