Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Ik voel de weemoed: het was me nogal een thuishonk, deze kunstkeuken

PlusTinkebell

Tinkebell

Het was zo’n typische zaterdagmiddag die ik doorbracht in de galerie van ArtKitchen. Met wijn. Frietjes. Vers brood. Een volle tafel met spontane binnenlopers. Behalve dan dat Willem de Ridder de dag ervoor was uitgezwaaid en dat stemde de gesprekken. Galeriehouder Jeanette, die aangedaan verslag deed van hoe het was geweest.

We weiden uit naar andere dode kunstenaars en onze dode vrienden. Erik Kessels, die er ook was en ‘expert dodemensenalbums’ mag heten, vertelde over de weduwe die hem had gevraagd haar ontelbare fotoboeken in zijn collectie op te nemen. Terwijl dat wat eigenlijk écht interessant was – multomappen vol aantekeningen van dagelijkse bezigheden – in haar kast bleven staan.

We spraken over hoe er een ziel in objecten kan zitten. De badjas die ik kreeg toen mijn oma was gestorven, met in de zak een speldje dat ze dagelijks gebruikte om het vuil van tussen haar tanden te steken. Nu een relikwie dat ik met zorg boven mijn bed had geprikt.

Het gebeurt best vaak, dat mensen het niet zien. De waarde van dingen. Dat de grootste kostbaarheden bij leven, regelmatig, na overlijden, niet meer worden herkend. Gelukkig maar dat er mensen zoals Erik Kessels zijn. Maar ja, wat met die spullen als hij er op een dag niet meer is?

Een scooter werd precies voor de deur geparkeerd. De zoveelste. Ik naar buiten. De scooterjongen aangesproken. ‘Oh sorry mevrouw.’ Mensen die in en uit liepen. Kunstwerken aankopend alsof het brood was. Bijna ongelofelijk hoe snel dat hier gaat. Wat ook weer typisch was, want tijdens de lockdowns werd de galerie een bakkerij omdat brood verkopen wél mocht. Maar de bakker, Karel Goudsblom, was een kunstenaar dus de bakkerij werd een installatie en uiteindelijk toen het weer mocht verkocht hij zijn kunstwerken. Nog steeds in de vorm van brood, maar dan voor aan de muur.

Het spelen met de regels. Het dansen met het systeem en dit gebruiken voor nieuwe kunst en tentoonstellingen. Dat is wel een beetje wat Jeanette de laatste honderdvijftig jaar (ongeveer) heeft gedaan met haar galerie. Tot nu dan. Want de chaos, de veranderingen, de nieuwe eisen en een gemeente die consequent dwarsligt bij ongeveer alles. (“Die foto van een naakte vrouw in uw galerie is te zien vanaf de straat en dat mag écht niet.”) Het is te veel geworden. Niet dat chaos niet tot iets nieuws kan leiden, want dat doet het zeker. Maar daarvoor is rust nodig om na te denken.

Dus de galerie gaat dicht. De einddatum is 21 januari.

En dan? Nou, nadenken dus. En een Willem de Ridder-tentoonstelling maken in het Stedelijk bijvoorbeeld. Jeanette doet haar best me opgelucht aan te kijken. En ik voel de weemoed. Want het was me nogal een thuishonk, deze kunstkeuken.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden