Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Ik voel de bezeten drang om een woning te bezitten

PlusJohan Fretz

Een tijdje geleden schreef ik over mijn huizenzoektocht in Amsterdam. Mijn vriendin en ik stonden op het punt om een zoon te krijgen, dit leek ons hét moment om een eigen woning te kopen. Ik schreef over een huis in Noord zonder badkamer, met alleen een douchekop boven de wc, dat voor 480.000 euro was verkocht. De Amsterdamse woningmarkt in een notendop: je kunt hier kakkend douchen voor een half miljoen.

Inmiddels ben ik wat maanden verder en is onze zoon ter wereld gekomen. Iemand vertelde me laatst dat ook vaders tijdens de zwangerschap en in de eerste maanden van het ouderschap hormonale veranderingen doormaken. Misschien heeft hij gelijk, want mijn drang om een huis voor mijn gezin te kopen is haast lijfelijk geworden en onbeheersbaar.

Vreemd: nooit eerder in mijn leven heb ik de bezeten drang gevoeld om een woning te bezitten. Het is alsof opeens tot me doordringt dat ik als schrijver en theatermaker weliswaar een meer dan prima boterham verdien, maar geen pensioen opbouw. Dat koophuis voelt als iets van levensbelang. Misschien komt dit helemaal niet door de hormonen. Misschien komt het gewoon door de dwingende herinnering aan opgroeien in een arm gezin, een ervaring die mijn vriendin en ik met elkaar delen en waardoor er bij ons op de achtergrond altijd een irreële angst blijft sudderen daar ooit weer in terug te vallen. We zijn erop gebrand het anders te doen, zeker voor onze zoon.

Laatst bezichtigden we een benedenwoning van 70 vierkante meter, aan een schoolplein. Erboven woonden drie studenten, die daar in waren gezet door een investeerder, vermoedelijk een prins met een hoornen bril of anders wel een zetelrover van de VVD. Schoolkinderen konden je slaapkamers in kijken en deden dat dus ook. Toch was bieden onder de 450.000 euro zinloos. We boden niet. Het huis was prachtig, maar we zouden er gillend gek zijn geworden.

En dus zoeken we verder. Vooral in Noord, al moet ik daarbij steeds vaker denken aan de vlammende stukken van collega Massih Hutak, die vanuit zijn krachtige lijfspreuk Verdedig Noord schrijft over de mensonterende praktijken die daar plaatsvinden. Over woningcoöperaties en vastgoedmagnaten die de oude bewoners liefdeloos verwaarlozen en hun huizen uit jagen, die prijzen opdrijven en onder het mom van stadsvernieuwing sociale huur omtoveren tot flitsende, peperdure koop.

Mijn vriendin en ik kunnen daar met ons budget vast wel iets vinden, wij zijn de slachtoffers niet, al behoren we volgens mijn makelaar zelfs dan nog tot de startersmarkt, maar de vraag is: kan ik eigenlijk wel zo’n huis kopen zonder bij te dragen aan het verder verzieken van deze woningmarkt? Hoe verenig ik mijn persoonlijke belang met mijn politieke bewustzijn? Vragen die zich tijdens mijn huizenjacht steeds meer aan me opdringen.

Op OneWorld, sowieso een journalistiek platform dat uitblinkt in rake dwarsheid, oorspronkelijkheid en originele inzichten, las ik deze week een geweldig stuk van stadsgeograaf Cody Hochstenbach. Hij schrijft hoe de populaire verheerlijking van de koopwoning wordt ingegeven door de neoliberale gedachte dat huren minderwaardig is. ‘Het idee dat kopen superieur is aan huren is een hardnekkige mythe – met reële gevolgen.’

Misschien heb ik me gaandeweg de vermarkting van dit land gewoon laten wijsmaken dat ik een dure hypotheekschuld moet nemen om in dit leven iets op te bouwen. En misschien kan ik wel veel beter strijden tegen dat perverse systeem dan eraan mee te doen en op dat koophuis te jagen.

Maar ja: die verdomde vaderschapshormonen.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden