Plus

Ik vind Jensen walgelijk en fantastisch tegelijkertijd

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Wat is dat toch met De Telegraaf en de Publieke Omroep? 'Janboel bij de NPO' kopte de krant (in chocoladeletters, hoor je er dan bij te zetten). De Telegraaf heeft weinig op met onze staatsomroepen.

Eerder was het al: 'Inhaligheid NPO-top weinig collegiaal richting omroepen', en: 'NPO verprutst miljoenenwens van 40 miljoen' ­(alles in chocoladeletters).

Hoe zou dat gaan, bij zo'n krant? Wordt er op een dag ­redactiebreed bepaald dat er vanaf nu geen goed woord meer over de dames en heren geschreven wordt? Is het een decreet van de hoofd­redacteur die sommeert dat het 'vanaf nu De Telegraaf vs. de NPO!' is? Is er een poll onder lezers gehouden waaruit blijkt dat een vendetta tegen de NPO in goede aarde zou vallen?

Het gekke is dat De Telegraaf nog niet zo lang geleden hoogstpersoonlijk het publiek bestel infiltreerde. Het bestel van binnenuit uithollen, dat was geloof ik het plan. Maar de twee omroepen die ze startten, WNL en Powned, zijn zodra ze het bestel inkwamen, gewoon ingekapseld.

Zij hebben de NPO niet uitgehold, de NPO heeft hén uitgehold. Volstrekt brave publieke omroepjes zijn het geworden, ­alle medewerkers een mega­salaris voor niet al te hard werken, en ondertussen maar brave programmaatjes maken, Dominique Weesie en Rutger Castricum voorop.

Wat dat betreft vind ik het een verlichtende ervaring om naar Jensen te kijken, sinds drie weken terug met een talkshow bij RTL 5. Jensen is jarenlang mijn guilty pleasure geweest, week in week uit gênante interviews met mensen als Patricia Paay en Emile Ratelband, altijd met cultfiguur Jan Paparazzi hinnikend op de bank.

Jensen was een mysterieuze ­figuur die zelden of nooit interviews gaf, zijn privéleven was een raadsel. Zijn tv-programma's waren recht door zee platvloers, en daar leek hij zich ­totaal niet voor te schamen, wat ik te prijzen vind.

Toen zijn show was gestopt, was het een tijdje stil, totdat hij ineens met een reportage­programma uit Amerika kwam, waar hij zich blijkbaar had opgehouden.

En nu is hij weer terug. Met een talkshow.

Jan Paparazzi is verdwenen, Patricia Paay en Emile Ratelband zijn vervangen door Nigel Farage en Thierry Baudet. Jensen is hardcore right wing geworden. Keihard lachen om brexit. Het klimaatprobleem ontkennen. Trump geweldig vinden.

Ik vind Jensen walgelijk en fantastisch tegelijkertijd. Hij is verachtelijk en onaangenaam, maar heeft bravoure en humor, soms moet ik onwillekeurig om hem lachen. Als ik in zijn show zou zitten, zou ik hem denk ik aanvliegen, maar dat heeft ook wel iets verfrissends.

Zoals het ook verfrissend is dat hij zijn gasten niet uit hetzelfde kaartenbakje vist als alle andere talkshows, waar ook nog eens immer hetzelfde muffe moraal­tje heerst.
Dominique Weesie en de zijnen zouden er wat van kunnen leren.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden