Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik vermoed dat Poetin wel weet dat hij zichzelf aan het vernietigen is

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Hoe iedere keer mijn hart krimpt als Odessa wordt aangevallen, heb ik al eens beschreven.

Gisteren was er weer een aanval met Iraanse drones op elektriciteitscentra. Maandenlang zullen de bewoners elektriciteitsproblemen hebben. Slachtoffers zijn vooral de ziekenhuizen, maar ook musea, theaters.

De kracht van de cultuur wordt duidelijk als je de gretigheid ziet waarmee Poetin het wil vernietigen.

Het is raar als je een toenemend aantal slachtoffers niet beschouwt als een vernedering maar als een teken van winst. Ja, dan wordt het bombarderen van ziekenhuizen begrijpelijk; zieke mensen sterven eerder, dus dat is dan een bonus op de winst.

Steden met een cultuur van duizenden jaren (Odessa ontstond in de 8e eeuw voor Christus) moeten verdwijnen. Alleen de dood mag er nog een onderkomen vinden.

Je zou je af kunnen vragen: waarom denkt Poetin niet dat hij zichzelf aan het vernietigen is? Ik vermoed dat hij het wel weet. Het is hetzelfde als de eenzame terrorist die vermoedt dat hij een held kan worden door een aanslag te plegen; hij wil een belangrijke rol spelen, zijn ego moet gezalfd worden. Poetin wil namelijk duidelijk een staat van heiligheid bereiken. Door God te spelen hoopt hij dichter bij God te komen. Als hij straks mag uitkijken over de grootste dodenakker van de wereld – en dat is zo ergerlijk – zal hij toch trots zijn. “Het is gelukt.”

Dat spelen wat hij doet is intrigerend.

Vorige week speelde hij de geslaagde monarch in het Kremlin. Hij stond met een glas champagne een journalist te woord. Poetin drinkt niet. Wie geslaagd is of iets te vieren heeft, drinkt champagne. Dus hij deed alsof. In dat vraaggesprek deed hij alsof Oekraïne Rusland had aangevallen en deed hij alsof de oorlog rechtvaardig was en Oekraïne onmenselijk.

Hoelang houdt een mens het vol alles om te draaien?

In Moskou, zo hoorde ik Derk Sauer in Buitenhof vertellen, kan je vrolijk verder leven als je je niet met het nieuws en de politiek bemoeit.

Onlangs was ik op een filmset en ik vond het niet vreemd om me te verbeelden dat ik in de Tweede Wereldoorlog was terwijl ik die niet heb meegemaakt. De Wereld van Alsof kost een paar bordkartonnen decorstukken.

Het is prettig leven in zo’n schijnwereld. En we hebben ook veel ‘schijn’ nodig om onze gedachten te scherpen.

Maar een leven in een schijnwereld wordt vroeg of laat overwoekerd door de werkelijkheid. Goddank.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden