Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Ik tuimel maandelijks een steile depressiediepte in waar het pikzwart is

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Ik ben een hoogopgeleide, ervaren vrouw in bezit van allerlei diploma’s. Van gymnasium tot duikbrevet, van zwem A, B, C tot rijbewijs, van bul tot veterstrik, ik heb een la papiertjes die een bewijs vormen van mijn weten of kunnen. Toch heb ik inmiddels iets vierhonderd keer gedaan zonder er een zak van te snappen.

De eerste keer was terecht wat eigenaardig, zoals vrijwel alle eerste keren. Maar in de jaren daarna trad slechts mondjesmaat gewenning op. Ongelukjes bleken in kleine hoekjes te zitten, wat altijd tot paniek leidde. Want dit is iets wat je alleen moet doen, waar je schichtig omheen beweegt en op fluistertoon met soortgenoten over praat: “Zeg, heb jij misschien, eeeeeh, iets voor mij?”

En hoewel het achterlijk klinkt, was er telkens verbazing. Het bibberig voelen, de verandering van weersomstandigheden, het almaar de schuld zoeken in het eigen hoofd. ‘Wat doe ik raar! Zeur niet zo. Wat is er met me aan de hand?’

Ik ben een hoogopgeleide vrouw. Met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk doorleefde ik het en toch zag ik talloze malen pas achteraf wat me gebeurde. Ik heb het inmiddels zo’n vierhonderd keer gedaan. Menstrueren. En ik begrijp er nog altijd geen zak van.

Sterker: ik was van de niet-zeikendoctrine. Meisjes die vroeger niet mee gymden omdat ze ongestèèèld waren, vond ik pathetische nufjes. Vrouwen die woedend vergaderzalen uitstormden om een potje hormonaal te janken? Mij niet gezien. En buikpijn? Ik voelde hooguit een steekje.

Maar nu ben ik 47. En tuimel ik maandelijks een steile depressiediepte in waar het pikzwart is. Het Zwitsers uurwerk is nog altijd punctueel. Toch wiebelt mijn wezen.

Toen ik eindelijk de gynaecoloog bezocht, een Type Kordaat, zei ze: “Wist je niet dat de perimenopauze jaren kan duren?” Ik murmelde dat mijn oestrogeenwaarden waren gecheckt en juist aan de hoge kant waren. Ik kon nog roedels kroost baren, werd geroepen. “Zegt niks,” wist Kordaat. “Het gaat erom dat het schommelt. Daar kun je enorm last van hebben. Had je geen idee?” Nee. En mijn vriendinnen evenmin. Zitten we dan met al onze diploma’s. We kennen ons eigen lijf niet eens.

De schaamte rond dat vrouwenlichaam heeft daar alles mee te maken. En het calvinistisch ophemelen van doorzetten. Gij zult pijnbestrijdingsloos bevallen! Gij zult borstvoeden zelfs als er bloed uit uw tepels loopt want gij wilt toch het beste voor uw kindje! Gij zult uw tampon wegmoffelen wanneer gij schielijk een toilet in schiet!

Nederlandse vrouwen dienen in stilte lijdend alle ongemak weg te boetseren. Terwijl in Amerika hormoontherapie vrijelijk wordt voorgeschreven bij overgangsklachten, begint slechts vijf procent van de vrouwen hier eraan. Dit omdat ooit uit een slecht gelezen onderzoek in kranten is geconcludeerd dat er een enorm borstkankerrisico is (onzin). Even ter vergelijking: van mannen met erectieproblemen krijgt drieëndértig procent hormonen.

We worden klein, bang en stil gehouden. En ook hoogopgeleide vrouwen zoals ik laten dat gebeuren. Het wordt tijd voor betere vrouwenzorg. Niet alleen door de medici, maar net zo goed door onszelf.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden