Plus Column

Ik trek zo'n la open met allemaal dingen er in

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Mijn vrouw is voor de tweede keer zwanger, dus we zijn de hele tijd van alles aan het opruimen. Overal in huis komen spullen tevoorschijn die nergens voor nodig zijn.

Dozen met van alles zien voor het eerst in jaren weer het zonlicht, worden uitgezocht en afgeslankt en wat er dan nog over is wordt samengevoegd en in het voorportaal van de vuilnisbelt, de berging, geplaatst.

De opslag zelf moet er ook aan geloven. Verschillende vintage spelcomputers, jaargangen i-D en Mad Magazine en dozen met gympen maken plaats voor op maat gecategoriseerde babykleding in handige doorzichtig plastieken opbergkratten voorzien van labels.

Zelfs het stof wordt gezogen, zo rigoureus gaan we te werk in het hok. Als alles aan kant is gaan de dozen als een soort driedimensionale ­Tetrispuzzel in elkaar, hier en daar bijgestaan door vriendelijk doch dringend gevloek en getier.

Ik trek zo'n la open met allemaal dingen er in.

Ik kom een fotorolletje tegen tussen bakjes punaises, half ingevulde opschrijfboekjes, stickers die te mooi zijn om op te plakken, onleesbaar geworden garantiebonnen voor belangrijke dingen die niet weg mogen en postzegels voor het geval iemand ooit nog een keer een brief wil versturen.

Ik kan me niet herinneren de afgelopen tien jaar een analoge camera aangeraakt te hebben en mijn vrouw bij navraag ook niet.

Om de rommel die ontstaan is tijdens het opruimen even te ontvluchten schiet ik in mijn jas om het rolletje weg te brengen en het mysterie op te lossen. Het is van het allergrootste belang dat dit nu direct wordt opgehelderd, zeg ik gewichtig. Ik neem een doos met cd's mee uit de berging en zet hem bij het grofvuil, benieuwd of en wie er nog warm voor zal lopen.

De dagen verstrijken, het regent en de zon schijnt en de doos met cd's verdwijnt. In de nu weer netjes geordende la met één schaar, één doosje punaises en geen enkele onleesbare garantiebon voor iets wat toch allang stuk is of dat waarschijnlijk nooit zal gaan, kom ik het bonnetje van de foto's tegen dat ik stiekem precies even vergeten was.

Ik duik andermaal mijn jas in om dit enigma de wereld uit te helpen en neem deze keer een krat met vergeelde posters mee naar buiten. De lucht is strakblauw en ik fantaseer over de inhoud van de envelop met foto's die ik op ga halen. Vol optimisme loop ik richting de fotobalie en ik ben vrijwel direct aan de beurt.

De medewerkster is vol positiviteit en ik ga er meteen in mee. Ik complimenteer haar met haar gouden schakelketting waar een tap aan hangt. Ze vertelt dat ze jaren in de horeca heeft gewerkt en daarom ooit deze ketting van haar man heeft gekregen. Het hangertje is heel zeldzaam in deze grootte, heeft men haar verteld.

Ze overhandigt me de envelop met foto's die ik voor de zekerheid ook op cd heb laten zetten, want dan heb ik dat ook meteen en ik loop naar buiten.

Vlak voor de uitgang maak ik het pakket open. Er zit een afdruk in met zo'n overzicht van het rolletje erop. Helemaal leeg. Wat een heerlijke dag.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden