Paul VugtsBeeld Sjoukje Bierma

Ik spoot hem helemaal onder de pepperspray

PlusPaul Vugts

Doldrieste oude mannen in T-shirts die tieren tegen de ME. Die beelden brandden na zondag op mijn netvlies. Anderen waren in de ban van filmpjes van ‘politiegeweld’ die over internet vlogen na de demonstratie van zondag op het Haagse Malieveld, onder die wonderlijke kreet Viruswaanzin.

Meteen verdeelden de roepers op sociale media zich in de bekende kampen. Nu was erg-rechts boos, omdat de activisten tegen de coronamaatregelen harder zouden zijn aangepakt dan die van Black Lives Matter. Appels en peren, dunkt mij, gezien de aanwezige hooligans.

Snel klonk het vertrouwde tegengeluid uit politiegelederen. Agenten krijgen te makkelijk kritiek, naar aanleiding van gefilmde flarden van ongeregeldheden of arrestaties. Die scènes vertekenen het gebeurde, want de aanleiding voor het stevige ingrijpen ontbreekt.

Politiefunctionarissen uitten hun zorgen over de framing van de politieman als ‘boeman’. Zo verliest de politie aan legitimiteit, luidde het alarm van die kant. Dat zal wel loslopen.

Onderzoeken wijzen uit dat het met het vertrouwen in de Nederlandse politie best goed zit. Veel beter dan met het vertrouwen in de journalistiek, ik noem maar wat. Bovendien: kritiek houdt scherp. Of het nou gaat om etnisch profileren, discriminatie of een onbehouwen bejegening, een gezagsdrager met het geweldsmonopolie moet extra controle verdragen.

Laat ik hier pleiten voor een béétje incasseringsvermogen van ‘de sterke arm der wet’. Zoals agenten de strafrechter niet moeten inroepen na beledigingen als ‘mierenneuker’ of ‘pannenkoek’ (jazeker, vaak gebeurd), zo moeten ze ook on­line tegen een stootje kunnen.

Grow a pair, zeg je anno 2020.

Straks helpen overigens die tweeduizend bestelde bodycams, waarmee agenten gevoelige optredens kunnen filmen. Staat hun rol er ook eens goed op. Agenten met borstcamera’s worden minder vaak verbaal of fysiek belaagd, weten we.

Hoe lastig het is om als agent de keuze te maken over het inzetten van gepast geweld weet ik overigens ook wel een beetje, door de politietrainingen waar ik graag aan meedoe.

Daarvan zijn rollenspellen een belangrijk onderdeel. Je draagt een gordel met een vuurwapen, wapenstok, pepperspray en handboeien. Anders dan tijdens de schietles is het pistool nu nep en spuit de ‘pepperspray’ water.

Een acteur speelt een oproerkraaier in een situatie die snel escaleert. Arresteer hem maar.

Zo moest ik eens een ‘inbreker’ inrekenen, type humeurige Badr Hari. Ik ben 1,70 meter.

Ook in de gymzaal jaagt een stoot adrenaline je gedachten op hol. In plaats van Badr twee stootjes pepperspray in de ogen te spuiten, spoot ik hem helemaal onder. Ook zijn rug, tijdens zijn vlucht. Een medecursist, normaal advocaat, schoot een acteur neer toen hij schrok van diens vuurwapen – hoewel dat nog in zijn broekband zat.

Wat ik zeggen wil: nuchterheid kan alle geledingen helpen als het al wild genoeg is allemaal.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. Reageren? paul@parool.nl.

 
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden