Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Ik schitterde, om het zo te zeggen, in mijn rol als vader

PlusMaarten Moll

Soms moet je je neerleggen bij een nederlaag.

Oudste Dochter werd gisteren negentien.

Een paar maanden geleden ging midden in de nacht de telefoon.

“Pappa, pappa, ik weet niet meer waar ik ben. Kun je me komen ophalen? Alsjeblief? Pappa?”

En dat half huilend en in totale paniek uitgesproken.

De nachtmerrie die werkelijkheid was geworden. (Wat een zin, maar helaas is elk woord waar.)

Ik vestigde een wereldrecord aankleden, zag een miljoen horrorscenario’s aan me voorbijschieten en ben haar gaan ophalen.

Kort: een drankje, studievrienden met wie ze zou terugfietsen en die toch al waren vertrokken, opgebroken straten in een stadsdeel dat ze niet kende, en het niet raadplegen van Google Maps.

Een combinatie die van mij de reddende engel maakte (ze had nog wel haar coördinaten geappt).

Nooit een grotere opluchting gevoeld toen ik haar op me af zag rennen en ik mijn armen spreidde. (Een mierzoete filmscène, maar toch echt gebeurd.)

Ik schitterde, om het zo te zeggen, in mijn rol als vader.

Maar dat is het niet, de confrontatie met een dochter die de vijver van het gezin langzaamaan verruilt voor de grote zee van het leven (hoe krijg ik het uit mijn pen). Dat is niet de nederlaag.

De nederlaag is dat ik haar niet aan het lezen heb gekregen.

Elk jaar geef ik haar op haar verjaardag een boek. Een traditie waaraan ik stoïcijns blijf volhouden. De laatste jaren word ik elke keer iets minder ambitieus in mijn keuze. Van Harry Mulisch ging het naar Hendrik Groen.

“Ik vind lezen gewoon niet zo leuk,” zei ze telkens.

“Maar toen op vakantie las je drie boeken in twee weken!”

“Dat was voor de lijst, pap.”

Als ze de krant pakt, bladert ze naar de puzzelpagina. Daar blijft ze dan ook. En ze doet, ook dat nog, de puzzels met cijfers, niet die met letters.

Ik hou heel erg veel van haar, had ik dat al gezegd?

Een dag voor haar verjaardag stond ik dus toch weer in een boekhandel.

Op een gegeven moment vond ik mezelf terug met een sudokuboekje in mijn handen.

Een wat?

Ik was al op weg naar de kassa.

Cadeau van een vader die het heeft opgegeven: 12 letters.

Gebeurde dit echt? Nee! schreeuwde ik toen in mezelf. Nee! Nee! Nee! want enige pathetiek is mij ook niet vreemd. Weg met dat puzzelboekje!

Dus ik heb weer een echt boek voor haar gekocht. Misschien is het deze keer raak.

Sommige nederlagen moet je proberen af te wenden, gewoon door te volharden.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden