Plus Column

Ik reed voor het eerst over de Afsluitdijk, en was ontroerd

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

In de bijna twintig jaar dat ik inmiddels in Nederland woon, ben ik nog nooit over de Afsluitdijk gereden.

Tot voor kort, toen ik was uitgenodigd in Leeuwarden, Culturele Hoofdstad van Europa, om op een bijeenkomst van Lezen Centraal mijn gekke ideeën te delen over leesbevordering onder jongeren.

Daar waar iedereen het altijd heeft over roekeloos gassen over de dijk, nam ik geheel tegen mijn natuurlijke rijgedrag in juist wat gas terug en bleef netjes op de rechterbaan, vlak achter een vracht­wagen.

En dit zeg ik zonder ironie, ik was ontroerd.

Het stukje landschap vóór de Afsluitdijk en dan de machtige Afsluitdijk zelf en dan het stukje landschap erna en daarna borden met plaatsnamen als Sexbierum: ontroerd.

Binnenkort wil ik nog eens gaan, maar dan in de avond, om de installatie van Daan Roosegaarde te zien. Als je mee wilt, mail me.

Dat is ook één van de fijnste dingen aan het geven van Vrijheidscolleges. Daarvoor kom ik tot ver buiten de Randstad.

Tijdens die lange autoritten kijkt deze grote jongen uit Amsterdam-Noord, net als op de Afsluitdijk, verwonderd (en ja, ook trots) om zich heen.

Windmolens, dijken, tunnels en broeikassen maar ook wifi, bluetooth en de microscoop zijn voorbeelden van waar ons kleine land groot in kan zijn. En wij hebben natuurlijk de mooiste wolken van de wereld. Haha, het is je gelukt Sybrand Buma: ik ben een nationalist.

Deze week zat ik tweeënhalf uur in de auto richting Zeeland, om uiteindelijk aan te komen op de HZ University of Applied Sciences in Vlissingen.

Naast het geven van mijn lezing en praten over vrijheid met studenten van verschillende opleidingen, uit verschillende sociale klassen en met verschillende culturele achtergronden, probeer ik ook overal waar ik kom even de buurt in te gaan en zoveel mogelijk sfeer en inspiratie op te snuiven.

Nederland is als een berg coke op tafel en ik ben Tony Montana. Dus eerst een selfie op de boulevard en uitwisseling van sexy blikken met meisjes. Daarna aan het werk.

Natuurlijk was ik het gebouw binnengelopen via de verkeerde ingang. Maar daardoor kwam ik wel langs de Delta Academy, waar jonge mensen van over de hele wereld geboeid notities zaten te maken over onze next level watertechnieken.

Mijn sentimentele Hollandsche tranen waren amper droog of ik stond weer te snotteren. En daar, bij de mediatheek van de school, concludeerde ik dat ik vanaf nu altijd een verkeerde ingang moet nemen.

Na afloop van mijn lezing ging ik in gesprek met de studenten over wat vrijheid voor hen betekent. Daar kwamen heel interessante, soms confronterende vragen uit voort. De mooiste vraag vond ik: wat kan Nederland leren van hiphop?

Ik denk dat Nederland mij überhaupt zo raakt ­omdat ik er hiphop in zie: een imperfecte utopie. Hiphop is, net als Nederland, een mozaïek van verschillende invloeden. De uitdaging is om schoonheid te zien in al die verschillen.

En het is uiteindelijk aan ons Nederlanders om samen van die samples het mooiste liedje aller tijden te maken.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden