PlusColumn

Ik propte me vol met vieze nootjes en matige wijn

Schrijver Stephanie Hoogenberk (30) vervangt columnist James Worthy, die met vakantie is.

Beeld Agata Nowicka

Er was een feest in mijn binnentuin. Ik was ook uitgenodigd, net als alle andere bewoners. Mensen stonden wijn te drinken uit plastic bekers. Mijn buurman was er ook. Hij stond met twee - voor mij - onbekenden te praten. Ik ging erbij staan.

"Heb jij gehuild?," vroeg mijn buurman. "Je hebt zúlke rode ogen!"

"Middagdutje gedaan," antwoordde ik.

Hij introduceerde me bij het stel. De vrouw had op haar arm een acht maanden oude baby, die zwaar begon te worden. Dat zag je aan de manier waarop ze hem steeds vaker opnieuw omhoogtilde en haar heup als steun ­gebruikte.

"Ik zet even mijn glas wijn weg," zei de buurman, "en dan neem ik dit boefje even van je over, want ik geloof dat mama's arm een beetje beurs wordt."

De vrouw glimlachte. "Dat hoeft niet hoor".

"Jawel! Wat is dat toch met moeders? Die zijn veel te ­bescheiden!"

Nu ze haar handen toch vrij had, ging ze ook een glas wijn halen. Haar man erachteraan.

"Jij bent al een heel flinke vent, hè! Wat ben jij gróót, en zwaar! Ik begrijp mama's beurse arm wel." Mijn buurman neusde met het jongetje.

We kletsten wat over werk, de buurman maakte zijn mondhoeken schoon met duim en wijsvinger, en we roddelden over de moeder van het kind; echt een ­moeke. Intussen propte ik me vol met heel vieze nootjes en matige wijn. De buurman at ook nootjes. Met zijn mond open.

Er kwamen twee meisjes van pak 'm beet zes jaar op ons af met een dienblad vol minicupcakes.

"Wij hebben cupcakes gebakken!" riepen ze.

"Ik zie het!" zei de buurman. "Wat een mooie kleuren!"
Ik nam er eentje.

De buurman hield het hoofd van de baby overdreven voorzichtig vast, zoals je dat bij een baby van twee dagen oud doet.

"Zit iedereen hier heerlijk te smullen van jullie cupcakes, heb ik mijn handen vol," lachte hij hard.

De meisjes keken hem stoïcijns aan en wilden verder ­lopen, toen hij een oplossing bedacht.

"Als ik nu eens op mijn hurken ga zitten, kunnen jullie er dan misschien eentje in mijn mond stoppen?"

De meisjes vonden het een vreemd voorstel. Ze aarzelden.

De buurman was al bezig te hurken, met de baby stevig in zijn armen, en belandde met beide knieën op de grond.

Hij sperde zijn mond open.

Een van de meisjes legde voorzichtig een minicupcake op zijn tong en gaf er behendig een tik met haar wijsvinger tegen, zodat ze het wangslijmvlies niet hoefde aan te raken.

De buurman verslikte zich en begon gierend te hoesten.
De meisjes gingen er als de bliksem vandoor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden