Beeld Sjoukje Bierma

Ik probeerde te bedenken hoe Undercover af zou lopen

PlusMaarten Moll

Onder het hardlopen op zondagochtend probeerde ik te bedenken hoe het af zou lopen. Het zag er slecht uit voor mijn favoriete personage JP. Voor mij ook, want bij het oversteken van een fietspad knalde ik bijna op een brommer.

Na het dichtdraaien van de kranen en het afdrogen van mijn haar kwam ik erachter dat ik datzelfde met shampoo ingewreven haar niet had uitgespoeld. Omdat ik aan het verzinnen was of Nathalie het zou overleven.

Terwijl ik bij het aanrecht stond te wachten op het gepruttel van de percolator, bedacht ik scenario’s voor Steve om hem uit zijn benarde positie te manoeuvreren. Ik dacht het te weten, en schonk toen alleen heet water in de koffiemokken.

Nog uren te gaan voor de laatste aflevering van het tweede seizoen van Undercover op televisie te zien zou zijn.

Lang geleden dat ik wekelijks een serie volgde. Dat ik er echt naar uitkeek. Ik heb het geprobeerd met sommige series, maar dan vergat ik weer een week (The Sopranos), of bleef ik na de tennistraining toch aan de bar hangen (Homeland), en vergat ik vervolgens na te kijken (Penoza), of weigerde me op nog een dienst te abonneren (Klem). Ik wachtte wel op de dvd-box, of niet. (De 86 afleveringen van The Sopranos draaide ik er jaren later in nauwelijks een maand doorheen. Als ik ergens afkickverschijnselen van heb overgehouden…)

De discipline ontbrak. Het eerste seizoen van 24, dat was de laatste keer, in Nederland had toen nog niemand van Joe Biden gehoord.

Nu dus Undercover. Zouden we Bilzarian nog terugzien?

Ik voelde me ook weer een jongetje dat elke week naar de volgende aflevering van Q&Q uitkeek (ik pieste van angst in mijn broek bij een scène op zolder). En Oorlogswinter.

Ook fraai: Duel in de diepte, met Peter ‘El loco’ Faber, en De Kris Pusaka. Afleveringen van nog geen 25 minuten. En dan weer een week wachten.

En zou Jackson nog een bepalende rol gaan spelen? (Ik vergat ’s middags tijdens het uitlaten van de hond het poepzakje te gebruiken.)

Later (nog steeds de tijd dat er niet terug kon worden gekeken): op tijd thuis zijn voor een nieuwe aflevering van La piovra, met de geweldige commissaris Corrado Cattani (Michele Placido), en de sluwe Tano.

Het was zondag als wachten tot die belangrijke voetbalwedstrijd eindelijk zou beginnen. Ik weet niet meer precies wat ik heb gedaan. (Nu blijkt dat ik zestig bladzijden in Knausgårds debuut Buiten de wereld heb gelezen, waar ik me niets van herinner.)

Van de zenuwen morste ik roti toen om tien over half negen op het Belgische kanaal Eén eindelijk de laatste aflevering begon. Ik zag JP uit de gevangenis komen.

Er ging een rilling door me heen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden