Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

Ik probeer altijd met iedereen in dialoog te gaan, maar militante antivaxers ga ik steeds vaker uit de weg

PlusNatascha van Weezel

Natascha van Weezel

Zaterdagmiddag ging ik naar de slijterij. Nu ik voorlopig weer avondenlang thuis zou zitten, leek het me een goed idee om een paar wijntjes achter de hand te hebben. Ik stond met mijn neus tussen de Bourgognes (welk wijnjaar was nou ook alweer goed?) toen ik het stemgeluid van een bekende actrice ontwaarde. De verkoper deed dat ook, of misschien kwam ze hier vaker, want hij zei: “Fijn voor je dat de theaters toch openblijven. Of krijg je alsnog last van deze lockdown?”

Ze zuchtte vanachter haar knalrode mondkapje en antwoordde: “Tja, veel kaarten zijn net voor de persconferentie teruggebracht. De meeste mensen voelen zich er nu toch niet comfortabel bij om erop uit te gaan. Eerlijk gezegd maak ik me grote zorgen om de cultuursector. Maar ja, we moeten doen wat nodig is.”

Net op dat moment betrad een groepje van drie mannen de winkel. Ze liepen in een rechte lijn op de wodka-sectie af. Hun gezichten waren onbedekt. De verkoper sprak hen aan: “Jongens, doe even je mondkapje op.”

De meest gespierde van het gezelschap begon te vloeken: “Tering Jantje, wat een onzin nou weer, met je kutplandemie.”

De verkoper klonk feller: “Ik meen het, anders mogen jullie meteen vertrekken.”

De mannen lachten hem uit: “Hou je bek over ‘cojona’, wij gaan toch niet zo’n vieze string over onze bakkes heentrekken?”

De mannen begonnen te klieren en raakten expres allerlei flessen aan met hun niet-gedesinfecteerde handen. Een oudere vrouw, die voor de kast met sherry en port stond, fluisterde: “Ik heb hier geen geduld meer voor.”

Ook mijn geduld was echt op. Afgelopen donderdag leek het even alsof alle (kleine) evenementen zouden worden afgeblazen. De moed zakte me in de schoenen. Dat zou betekenen dat ik wéér geen lezingen kon geven, iets waar ik als zzp’er een belangrijk deel van mijn inkomsten mee vergaar.

Het is gek, want ik probeer áltijd met iedereen in dialoog te gaan, en heb er zelfs gedeeltelijk mijn werk van gemaakt; ik faciliteer ontmoetingen tussen Moslims en Joden, Israëliërs en Palestijnen, vluchtelingen en ‘bezorgde’ burgers. Maar militante antivaxers ga ik steeds vaker uit de weg.

Wat mij betreft hoef je je niet per se te laten vaccineren. Ergens begrijp ik het als je angstig bent voor de langetermijneffecten. “Voor mij voelt het niet goed,” is een veelgehoord argument van mensen die zich (nog) niet willen laten prikken.

Dat mag, want zelfbeschikkingsrecht is een van de belangrijkste verworvenheden van onze maatschappij. Ik heb dus niet zozeer een probleem met ongevacccinneerden in het algemeen, maar wél met diegenen die moedwillig lopen te provoceren door de basisregels consequent te overtreden. Tegen hen wil ik één ding zeggen: als je het niet voor jezelf doet, doe het dan alsjeblieft voor iemand anders.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden