PlusColumn

Ik poets mijn tanden en vraag me af wat voor jaar het gaat worden

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Ik word wakker met allerlei soorten spierpijn. Prince zingt het stroperige refrein van Under the Cherry Moon op repeat in mijn eveneens stroperige hoofd.

Het is nog een beetje donker maar het wordt al wel licht. Het is nog flink vroeg. De dag kan nog alle kanten op. Toch is mijn vrouw al nog vroeger opgestaan om yoga te gaan doen. Stiekem ben ik jaloers.

Gister waren we in het restaurant tot ze vriendelijk kwamen vragen of we op wilden hoepelen. Het is zo'n ochtend die uit het niets is op komen duiken en je wakker maakt door zachtjes in je tenen te bijten.

'Hai' zegt mijn zoontje een paar keer zuchtend en ik vraag of hij honger heeft en als hij 'ja' fluistert of hij pizza wil eten. Hij knikt en fluistert 'pizza' maar het wordt toch havermout, denk ik.

Buiten is het nog helemaal stil; het geluid van gezeik en gedoe is nog niet ingeladen. Ik pak mijn telefoon maar leg hem meteen weer weg omdat ik nog eventjes niet wil lezen wat er allemaal ontploft is tijdens mijn slaperige afwezigheid.

Mijn zoontje bestudeert geobsedeerd zijn doek. Hij houdt een punt in de lucht met zijn linkerhand en volgt de omgestikte rand met zijn andere hand terwijl hij zwaar ademt.

Ik vraag me af wat zijn bevindingen zijn. Daarna vraag ik me af wat de dag hem zal brengen en nog weer daarna vraag ik me af wat het leven allemaal voor hem in petto heeft en krijg ik prompt een beetje buikpijn. 'Appeltjes,' zegt hij concluderend en hij schudt de punt van de doek heen en weer.

Ik maak een lichtje en alles is meteen anders. Terwijl ik mijn tanden poets, vraag ik me af wat voor jaar het gaat worden. Zal 2017 dan eindelijk mijn wijnjaar worden? Zoals ik respectievelijk voorspeld had dat 2014, 2015 en 2016 dat zouden worden?

'I'll die in your arms' zingt Prince, nog altijd Under the Cherry Moon. Een flard van een gesprek van twee langs fietsende fietsers waait naar binnen en een vrachtwagen bromt voorbij in de verte.

Als ik mijn best doe, kan ik de stilte nog horen maar het is niet meer zo'n warm donzen dekbed als even geleden. Meer een decoratief dekentje dat opgevouwen naast de bank ligt.

Mijn zoontje begint langzaam aan zijn taak van alles overhoop halen waar hij bij kan en ik drink er een kopje thee bij. Ik vraag me af wat Prince aan het doen is.


Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden