Erik Jan HarmensBeeld Artur Krynicki

Ik noem het de Zlatanmentaliteit

PlusErik Jan Harmens

Zo nu en dan staan Mark Rutte en Femke Halsema in hun persconferenties stil bij de gevolgen van de coronamaatregelen voor kwetsbare mensen. Op zich heb ik pas anderhalf jaar een autismediagnose en gedurende de 49 jaar dat ik die diagnose niet had heb ik het altijd min of meer wel gered, dus ben ik kwetsbaar? Ik voel zo’n beetje altijd angst, dat maakt het leven voor mij uitdagend.

 Ik ben niet zozeer bang voor het virus zelf, want ik leef gezond en verwacht dat ik die motherfucker, mocht ie zich aandienen, er wel onder krijg. De Zlatanmentaliteit noem ik het. Een week geleden twitterde de positief bevonden stervoetballer: “Covid had the courage to challenge me. Bad idea.

In plaats van voor het virus, heb ik meer angst voor ongrijpbare dingen, bijvoorbeeld dat ik op een valluik leef dat elk moment naar beneden kan klappen. Ik weet dat het valluik niet bestaat, maar dat maakt het niet minder waar. De coronamaatregelen kan ik hebben, wat ik moeilijk vind is dat ze geen duidelijkheid geven over wat er gebeurt als ze niet werken. Mogelijk komt er dan weer een lockdown, maar ik heb het over de stap dáárna. Wat gebeurt er als niets blijkt te werken? Dan gaan er mogelijk heel veel mensen dood en dat is vervelend om te horen, maar ik wil wel dat het verteld wordt. Anders blijft het in het ongewisse en dat geeft me een doemgevoel.

Ben ik kwetsbaar? Ik voelde me wel zo toen gisteren de gootsteen in mijn keuken verstopt raakte. Stilstaand water in een bak die normaal gesproken leegstroomt, het was net zo ondraaglijk als een niet-rollende roltrap. “Je moet er spul ingooien,” zeiden mensen, dus ik naar de doe-het-zelfzaak voor ontstopper, waar ik de keuze kreeg tussen gewoon of extra sterk. Omdat ik wilde dat de verstopping stopte, koos ik het tweede. “Dan geef ik u er een trechtertje bij,” zei de medewerker, “want de gel mag het metaal van de wasbak beslist niet raken. Het veroorzaakt zwarte vlekken die je er nooit meer uitkrijgt.” 

Thuis plaatste ik trillend van opwinding het trechtertje in de afvoer en goot het extra sterke spul erdoor. Helaas viel het trechtertje om, waardoor precies dat gebeurde waar de man van de doe-het-zelfzaak me voor gewaarschuwd had. Zwarte vlekken op het metaal die inderdaad niet meer weggingen en ook spatte er wat op mijn vingers, het brandde als napalm en mijn opperhuid was dermate aangetast dat de Touch ID op mijn laptop mijn vinger­afdruk niet meer herkende.

Het allerergste was dat het probleem niet verholpen was, de afvoer liep nog altijd niet door. Het was slechts een kwestie van tijd voor het valluik onder mij naar beneden zou klappen.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden