Plus Column

Ik neem een trekje en dan stort m'n hele leven in

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Het is avond in het centrum en mijn vrouw en kind zijn het land uit. Ik ben bij de presentatie van een nieuwe spelcomputer die ik heel graag wil hebben, maar voor nu ­alleen nog maar even vast mag houden.

Ik kom Dominik tegen en we zijn blij om elkaar te zien. We besluiten nog een drankje te gaan drinken op de bovenste verdieping van het hotel waar ook het evenement plaatsvindt.

Ron wordt aan een stuk door gebeld over zijn restaurant wat nog niet open is en Achmed wil vieren dat hij terug is uit Jordanië en heeft bovendien gloednieuwe Dolce & Gabbana-schoenen aan die staan te popelen om stappen te maken.

Ik bestel een chique witte wijn en krijg in plaats daarvan een hele saaie. "Woio, gewoon gember!" zegt iemand achter me aan de bar en ik ben in
een klap vertederd door het enthousiasme en ­beschaamd omdat ik daar niet meer het bijzondere van in kan zien. De aanwezigheid van gember achter een bar laat mij al jaren koud. Wat is er mis met mij?

Achmed haalt nog een glaasje wijn maar dit keer is het een Sancerre en iets meer een reden tot een feestje. We kijken op het ­Paleis op de Dam en mensen hebben het over dingen waarvan ik af en toe ook denk iets te weten en toe te moeten voegen.

We gaan de straat op en dan zijn we op een winkelopening waar warme champagne en wodka met Red Bull geschonken worden en dan besluit ik stiekem niet stiekem de boel de boel te laten en naar huis te gaan.

Ik bestel een Uber die er dom lang over doet omdat ik op een mega­onhandige plek sta en die me vervolgens op de verkeerde plek afzet omdat hij lui is en ik ben ook lui en heb geen zin om er ­tegenin te gaan dus ik stap daar maar uit.

Ik bestel een pizza om mee naar huis te nemen en zet aldaar de Playstation 4 aan om ­Final fantasy XV te spelen want dat kan nu ik alleen thuis ben.

Ik denk aan de joint die ik afgelopen zomer met Fred niet had opgerookt en als ik hem heb gevonden neem ik een klein trekje. En dan nog een want er ­gebeurt niks. En dan een hele grote en dan stort m'n hele leven in. Ik raak totaal in paniek. Mijn mond wordt gortdroog en mijn hartslag racet. Ik tril over mijn hele lichaam.

Ik staar een eeuwigheid naar de televisie voor ik realiseer dat het spel dat ik aangezet heb op mij wacht maar ik kan het niet helpen vandaag.

Ik doe het licht uit maar dan is het te donker. Ik probeer mezelf te kalmeren met een glaasje wodka maar dan begint mijn huid te tintelen. Ik heb het koud maar weet dat het warm is. Ik weet dat het niet echt is maar het voelt wel echt.

Ik trek een bodywarmer aan en ga onder een deken liggen wachten op het einde der tijden of tot ik in slaap val. De volgende dag is wiet gelegaliseerd.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden