Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Ik moet iets doen met mijn vaders Facebookpagina

Plus Natascha van Weezel

‘Beste Natascha, we hopen dat je het leuk vindt om ­terug te kijken op je herinneringen op Facebook. ­Vandaag blikken we met je terug op je herinnering met Max van Weezel.’

Al dagen krijg ik deze melding. En al dagen denk ik: nee Mark Zuckerberg, ik vind het niet leuk om terug te blikken op een herinnering met mijn vader, want ik doe juist zo mijn best om niet voortdurend aan hem te ­denken.

De foto’s van etentjes, concerten en vakanties zijn één ding. Nog moeilijker is het om zijn profielfoto constant te zien voorbijkomen op de accounts van onze gemeenschappelijke vrienden – dat waren er heel wat. Elke keer kijkt hij me lachend aan vanuit de Tweede Kamer, de plek waar hij zo graag kwam.

Op de ochtend van Bevrijdingsdag besluit ik dat ik dit niet langer wil. Ik krijg de zoveelste terugblik met mijn vader voorgeschoteld. Samen tijdens het 5 mei-concert in 2015. Bij een podium aan de Amstel sloeg hij zijn ­armen om mijn schouders. We lachten breeduit.

Ik moet iets doen met zijn Facebookpagina, maar wat? Voor het eerst sinds zijn dood kijk ik op papa’s tijdlijn. Het laatste bericht dat hij postte stamt van 1 maart. Het is een artikel over mij.

In de statuten van het bedrijf met de opgestoken duim lees ik dat er twee opties zijn: ik kan zijn pagina laten verwijderen, of laten omzetten in een herdenkings­status. Mijn vader was dol op sociale media. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hij ook digitaal zou willen verdwijnen. Bovendien blijkt dat ik hiervoor zijn testament en een verklaring van erfrecht moet inleveren.

Maar ook de tweede optie gaat niet zomaar: ‘We kunnen u alleen volmachtigen voor het beheer van een herdenkingsaccount als de overledene u daar bij leven toestemming voor heeft gegeven.’ Mijn vader wilde niet weten dat hij doodging, een gesprek daarover was ­onmogelijk. Had ik dan op zijn sterfbed alsnog moeten vragen of ik zijn Facebook mocht overnemen?

Na een paar uur puzzelen kies ik voor een herdenkingspagina zonder volmachtiging. Ik mag niets meer met zijn account doen en alles wat hij zelf deelde blijft staan waar het stond. Met het grote verschil dat er nu ‘ter nagedachtenis van’ boven zijn naam te lezen valt.

De volgende dag krijg ik gewoon weer een aandenken aan papa van Facebook. Ook bij de gemeenschappelijke vrienden blijft zijn gezicht op mijn beeldscherm verschijnen. Het enige wat ik kan doen om dit te voor­komen is mijn dode vader ontvrienden. 

Er is geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Dan maar al die herinneringen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.