null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Ik moet even slikken als ik de hippe dertigers op het terras zie zitten

PlusNatascha van Weezel

Het is vrijdagochtend, vijf voor half tien. Op een plein­tje aan de Burgemeester de Vlugtlaan staat een lange rij die reikt tot een filiaal van Halal Fried Chicken, twee kruispunten verder. Over iets meer dan een uur opent het uitgiftepunt van de voedselbank Geuzenveld-Slotermeer haar deuren. Ik loop een dag mee en word meteen achter een grote kist vol witlof gezet. De locatiemanager vraagt of ik de witlof in zakken wil stoppen. Ook exemplaren met verdorde bladeren moet ik inpakken. Alleen stronken die écht verrot zijn, mogen worden weggegooid.

Wanneer alles is gesorteerd, worden de producten van de dag uitgestald: aardappelen, eieren, oranje paprika’s, vergeelde broccoli, kuipjes margarine en hummus die net over de datum zijn, flessen WC-Eend, pakken maandverband en vooral heel veel courgettes.

Ik neem plaats naast Nel. We zetten onze mondkapjes op. Nel werkt al vier jaar als vrijwilliger voor de voedselbank. Iedere vrijdag staat ze hier. De rest van de week zorgt ze voor haar kleinkinderen. De eerste gegadigden druppelen binnen en melden zich bij de balie. Al snel begrijp ik de rij. De regel is: wie het eerst komt, het eerst maalt.

Nel kent veel vaste bezoekers. “Heb je een lekkere week gehad, schat?” vraagt ze steevast. Af en toe draait Nel zich om zodat ze met mij kan kletsen. “Elke keer komen er nieuwe klanten bij. Eerst waren het vooral mensen met een zogenoemd rugzakje, maar sinds corona kan je er geen touw meer aan vastknopen.”

Het valt me inderdaad op hoe divers de clientèle is: blonde vrouwen met gigantische tatoeages, mannen in djellaba, bejaarden in rolstoelen, piep­jonge moeders met hun peuters, chique heren in maatpak en meisjes die pas net zijn afgestudeerd.

Voor de coronacrisis meldden zich bij dit uitgiftepunt wekelijks 75 huishoudens. Sinds maart is dat toegenomen tot 117. Daar zitten singles tussen, maar ook gezinnen met meer dan vier kinderen. Bij de overige elf locaties van de voedselbank in Amsterdam geldt een dergelijke stijging.

Na anderhalf uur zijn er alleen nog courgettes verkrijgbaar. “Het is niet veel, al komt het uit een goed hart,” zegt Nel met een beschaamd glimlachje. De meeste klanten zijn allang blij dat ze hun boodschappentassen érgens mee kunnen vullen. Nel richt zich weer tot mij: “Door corona is er meer vraag, maar minder voorraad. Veel horecaondernemingen zitten zelf in de penarie. We zijn dus afhankelijk van supermarkten en wat subsidie van de gemeente. Maar ja, hoe moet het verder nu blijkt dat de werkloosheid in onze stad de komende tijd met 50 procent toeneemt?”

Op weg naar huis loop ik langs terrassen waar hippe dertigers zich tegoed doen aan vegan pancakes, broodjes smashed avocado en grote glazen latte macchiato met havermelk. Ik moet even slikken. Wat een ontstellend contrast.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden