Thomas Acda Beeld Artur Krynick

Ik moet een item hebben voor een goededoelenveiling

Plus Thomas Acda

Ik heb een probleem. Ik moet een item hebben voor een goededoelenveiling. Geen punt, wij hebben een huis vol troep die voor anderen best nog van waarde kan zijn en die dat bovendien voor mijn gezin kennelijk nog steeds is: “Anders hadden we het zelf wel weggegooid, hè?” Daar iets uit te kiezen is geen gemakkelijke opgave. In principe mag van mij alles weg, maar voor een benefietveiling komt niet alles in aanmerking. Ik loop al dagen zoekend door het huis.

Mijn uitgever had me gebeld. Ik nam een beetje zenuwachtig op, want mijn nieuwste roman laat inderdaad wat op zich wachten, maar daar belde hij niet voor. We moesten de barricaden op. Nog voor hij uitgesproken was, had ik het laken al van het bed van mijn jongste dochter getrokken en nam ik de protestverfkwast ter hand.

“‘Zeg het maar, Oscar! Waar zijn we tegen?”

“Tegen de oneerlijkheid van het leven,” zei hij, “en kanker in het bijzonder.”

Ik zei dat ik het op zich met hem eens was, maar dat het waarschijnlijk niet lekker zou ‘smoelen’ op een spandoek. Mijn dochter maakte van mijn aarzeling gebruik om haar laken terug te graaien en ging er voor de zekerheid maar bovenop slapen.

“Ik heb je nodig, zondag de vijftiende, in De Nieuwe Boekhandel op de Bos en Lommerweg 227.”

“Ik weet waar het is.” Iedereen kent eigenaresse Monique. Oscar vertelde een verhaal van tegenslag, van de hele boel verkopen en dan ineens weer niet, van ziekte – die ene spandoekonvriendelijke met de harde naam.

“Wij gaan helpen,” zei hij, “met verkopen, en voorlezen en bier drinken en een veiling.”

Nu zijn de eerste drie geen enkel punt. Kan ik. Maar welk item geef ik voor de veiling? Wat je indient moet aan veel eisen voldoen. Het moet aantrekkelijk zijn voor de potentiële koper, liefst persoonlijk zijn, maar dan weer niet zo duur dat als het voor een geeltje weggaat jij moet huilen van spijt. Dan zie ik het, weggedoken in een hoekje. De trombone uit de allereerste ­videoclip die ik regisseerde: de kerstkraker Dan leef ik toch nog een keer.

Een trombone is altijd goed. Want je kan hem ook gewoon ophangen, of neerzetten met een bloemetje erin. Is ie ook mooi.

Een trombone, nooit bespeeld, altijd goed. En voor mijn ego beter dan die keer dat een meneer 10.000 euro betaalde voor een privéconcert van mijn vorige bandje, en op de vraag waar we moesten verschijnen om te spelen, antwoordde: “Nou, dat hoeft niet hoor. Ik wilde alleen maar het goede doel helpen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden