PlusColumn

Ik moet angst en onzekerheid accepteren als onderdeel van mijzelf

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Ik ben een stukje gaan rennen om niet na te hoeven denken. Buiten op straat is het gewoon buiten op straat. Niks opvallends. Ik ren over de Brooklyn Bridge naar Manhattan, door Chinatown naar de Manhattan Bridge en weer terug naar Brooklyn.

Als ik m'n zoontje in bed ga leggen, ziet het er al niet al te rooskleurig uit voor Hillary. Als ik vervolgens wakker schrik, omdat ik zelf in slaap ben gevallen tijdens het in slaap laten vallen van mijn zoontje, is het volgens het internet al een uitgemaakte zaak.

Ik drink water en poets mijn tanden en ga maar weer verder slapen. De volgende dag is het grauw en druilerig en ik heb zin om me te verstoppen in een bos en te verdwijnen in de natuur. In plaats daarvan gaan we naar het Museum of Natural History. Onderweg ratelt mijn vrouw een lijst af met alle manieren waarop we de lul zijn met Trump aan het roer.

Ik dagdroom over een leven waarin ik alles weet van paddenstoelen en me bezighoudt met alle verschillende soorten en families van mos. Misschien doe ik wel elke dag een dutje op het mos, nadat ik een wilde zwammenbouillon heb opgezet, die aan het einde van de middag klaar zal zijn en waar ik geen vlieg kwaad mee doe.

In de metro lijkt iedereen verslagen voor zich uit te kijken. Maar misschien projecteer ik dat wel op die mensen en zijn ze gewoon hun murw geslagen zelf, onderweg naar hun werk om nog murwer te worden.

Een dame zingt mee met de gospelmuziek op haar koptelefoon, althans dat denk ik. Misschien heeft ze wel alleen maar een koptelefoon op en is die nergens op aangesloten en zingt ze wel, maar niet met iets mee. Hoe dan ook vraagt ze herhaaldelijk iemand om haar feet te guiden.

Het is het enige teken van echt leven in de grauwe sfeer die in de metrocoupé hangt. Als ik eerlijk ben, ben ik niet verbaasd over de uitkomst, maar wel gekwetst en teleurgesteld. Ik moet denken aan 2000, toen George W. Bush verkozen werd en ik me ook verongelijkt voelde, alleen dan anders, want toen was ik nog maar een puber van 18.

En ik wil niet doen alsof ik nu wel van dingen weet, maar toen wist ik echt helemaal niks. Ik moet angst en onzekerheid accepteren als onderdeel van mijzelf, las ik eergister in een boekje. Ik ga mijn best doen.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden