Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Ik luister naar de monoloog van een fladderende adolescent

PlusMaarten Moll

Intussen revalideert Jongste Dochter er flink op los. Ik haal haar op bij Ex om een stukje te gaan wandelen in de buurt. Klein stukje maar, om het blok. Ze kan nog niet zo veel sinds ze uit het ziekenhuis is ontslagen. Zit ze niet de hele dag alleen thuis, en is ze lekker even buiten.

“Je bent in de IJ-Hallen geweest?”

“Ja, dat was heel gezellig.”

“Zondag? Maar je was toen net een paar dagen uit het ziekenhuis.”

“Ja, ik ga niet hele dagen binnen zitten hoor.”

“Dat was nu net wel het advies van de dokters.”

“Ja, de dokters, wat weten zij er nu van hoe ik me voel?”

“Maar je moet toch rusten? Je bent heel hard gevallen. Je hebt een…”

“Jahaaa, dat weten we nu wel, hè?”

“En daar heb je de hele tijd rondgelopen?”

“Nee pap, we hebben bij het ziekenhuis een rolstoel geregeld, dat hadden we je verteld, weet je nog? Iedereen ging voor me aan de kant. Handig hoor, zo’n rolstoel.”

Jongste Dochter staat op van de bank, en verdwijnt naar boven.

Even later showt ze me haar buit. Broeken en truitjes.

“Over deze heb ik heel erg getwijfeld, maar ik wilde al heel lang zo’n broek, en toen heb ik ’m gewoon gepast, bij die kraam. En hij paste! Kijk nou, mooi toch, voor een tientje! Nee, het is geen camouflageboek, maar een skatebroek. Leuk, hè? En dit truitje…”

Ik luister een paar minuten naar de monoloog van een hyperenthousiaste, fladderende adolescent. Alsof ze niet kortgeleden op de intensive care heeft gelegen.

“En kijk, die blauwe plek bij mijn oog is bijna verdwenen, dan zie ik er weer toonbaar uit. Net alsof er niets is gebeurd.”

Niets is gebeurd. Ik slik een TED Talk over acceptatie en de voordelen van rust en regelmaat weg.

“Zullen we even naar het winkelcentrum gaan en daar iets drinken? Of is dat te ver en te vermoeiend?”

“Nee, leuk, pap.”

“Waar staat de rolstoel?”

Ze staat op en trekt haar schoenen aan.

“Waar staat de rolstoel, schat?”

“We gaan lopen, pap.”

“Jij gaat dat hele eind niet lopen!”

Even later lopen we richting winkelcentrum.

“Kom op pap, ik haal het heus wel hoor. En als we koffiedrinken bij Lastig kan ik toch mooi even uitrusten?”

En vervolgens – willoos hang ik alweer in de touwen – ontvouwt ze haar masterplan alle studiebegeleiders en docenten te benaderen om een pad uit te stippelen zodat ze, ondanks alle medicatie en restricties, haar studie kan vervolgen.

Als we later afscheid nemen, zegt ze: “Niet aan mama vertellen, hoor, dat we de rolstoel hebben laten staan.”

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden